Unimagine
Unimagine maakt drukke post-hardcore vrij overzichtelijk. Hands Like Houses houdt gitaren, elektronische details en drums actief. Er is genoeg ruimte voor Trenton Woodleys zang om de arrangementen te sturen. Het tweede album is gepolijst en toegankelijk zonder alle beweging weg te halen. De beste songs laten die balans natuurlijk voelen.
Developments en Introduced Species openen sterk. De gitaarpartijen bewegen duidelijk. Zangmelodieën geven de drukte een herkenbaar middelpunt. Vooral Introduced Species brengt de lagen effectief naar een groot refrein. De ritmesectie verbindt de veranderingen.
The House You Built kiest openlijker melodie. Zachte meerstemmigheid staat naast wendbare gitaren. Warmte en technische details contrasteren goed. Het spel overtuigt, al zijn de bemoedigende woorden soms te direct. De zoetheid hoort bij de aantrekkingskracht en tegelijk bij de terugkerende beperkingen.
Oceandust verandert de verhoudingen duidelijker. Piano en stem leiden. Akoestische gitaar en latere zanglagen verbreden. Het is een welkome pauze van drukke arrangementen. Binnen zo'n energieke plaat kan de trage song de vaart alleen ook afremmen in plaats van verder ontwikkelen.
No Parallels versnelt weer. Een geleidelijk begin gaat over in een heldere, krachtige vorm. De band laat popmelodie makkelijk deel van de songs zijn. A Fire On a Hill vergroot het slot met donkere pianopatronen en zware gitaar. De grote productie kan de songs een ander drama geven.
Het resultaat is niet vrij van bekende ideeën. Door de gepolijste klank en af en toe sentimentaliteit voelt alles soms te zorgvuldig gepresenteerd. Meestal geven energie en instrumentale wisselwerking die afwerking voldoende doel. Unimagine biedt een helder kader voor de kwaliteiten van Hands Like Houses: expressieve cleane zang, actieve arrangementen en sterke melodieën die ruimte mogen delen met zwaar spel.
