The Stories We Tell Ourselves
The Stories We Tell Ourselves combineert directe hardrocksongs met een uitgebreide omlijsting. Elektronische klanken, gesproken intermezzo's en stemmingswisselingen verbinden de zware uitvoeringen. Het voelt soms te vol. De sterkste songs blijven onder het grote ontwerp helder.
Jonny Hawkins geeft veel karakter. Zijn stem gaat van scherpe schreeuw naar open melodie. De veranderingen horen bij dezelfde uitvoering. Verschillende intensiteitsniveaus vragen niet automatisch meer zwaarte.
Do You Really Want It? toont de fysieke kant met stevig ritme en forse gitaren. Let 'em Burn gaat van fluisteren naar krachtige instrumentale aanval. Ripping Me Apart zet elektronica rond spel en stem. Een soepele passage tegenover een plotselinge schreeuw geeft effectief contrast.
Don't Stop voert de mix verder. Koude elektronische klanken laten zware gitaren bij inzet sterker aankomen. Het refrein houdt een duidelijk pakkend popkarakter. The Great Divorce benadrukt bewegende gitaarfiguren en actieve drums. Zo klinkt een andere kant van het gedetailleerde spel.
Rust geeft ademruimte. Still in Love kiest melodieuze rock. Just Say When haalt met akoestische gitaar cleane zang naar voren. Fadein / Fadeout sluit later lang en emotioneel direct af. Ouders en kinderen geven het onderwerp en de uitvoering gewicht.
De hoeveelheid tussen songs is het grootste probleem. Intermezzo's onderbreken de vaart en maken het langer dan nodig.
Toch biedt The Stories We Tell Ourselves veel variatie en sterk spel. Nothing More overtuigt wanneer heldere melodie de zware instrumenten en elektronische experimenten dezelfde richting geeft. De ambitie is waardevol. Het album had compacter ingericht kunnen worden.
