After Laughter
Het vrolijke ritme van Hard Times maakt het onderwerp niet makkelijker. Dat is de kracht van After Laughter: Paramore maakt kleurrijke, uitnodigende muziek terwijl Hayley Williams moeilijke gevoelens beschrijft. Het contrast geeft beweging en spanning. De melodie mag prettig zijn zonder voor geluk te moeten doorgaan.
Taylor Yorks gitaar is cruciaal. Korte, heldere frasen op Told You So laten gaten voor het ritme. Het refrein landt met een gemak dat de woorden missen. Zac Farro houdt drums beweeglijk in plaats van alles naar een groot slot te duwen.
Pool gebruikt dat bijzonder goed. Het glanzende arrangement geeft lucht rond een stem in een minder zekere situatie. Forgiveness is zachter, maar maakt duidelijk dat een probleem begrijpen niet betekent dat je er al voorbij kunt. Uitnodigende melodieën wissen ongemak niet uit.
Grudges brengt hoopvollere energie. Caught in the Middle gebruikt een verend ritme om besluiteloosheid vreemd actief te maken. Het popschrijven is zeker genoeg om binnen één geluid onderscheid te houden. De stijlverandering past bij hoe het materiaal denkt en voelt.
Het rustige 26 is kwetsbaarder en leunt soms zwaar op verdriet. No Friend onderbreekt moeilijker. Aaron Weiss' stem ligt diep in een onrustig, herhaald arrangement. Het idee boeit, maar de afstand maakt het emotionele doel lastig te vatten.
Tell Me How sluit met duidelijker onzekerheid. Williams laat de relatie onopgelost. De beheerste uitvoering laat dat gebrek aan afsluiting tellen. After Laughter heeft veel sterke melodieën, maar overtuigt vooral doordat herstel niet eenvoudig wordt gemaakt. De lichte muziek biedt gezelschap terwijl het moeilijke werk doorgaat.
