Hand. Cannot. Erase.
In Routine wordt de afstand op Hand. Cannot. Erase. pijnlijk menselijk. Steven Wilson en Ninet Tayeb zingen een song die van beheersing naar een veel kwetsbaardere uitvoering groeit. De emotionele stijging werkt doordat de rustige delen de afwezigheid rond de stemmen al echt maakten.
Het album onderzoekt isolement in verschillende muzikale talen. Perfect Life zet een gesproken herinnering op elektronica en laat een herhaald refrein de betekenis veranderen. Het titelnummer is directer melodieus. De gewone songvorm legt contact dat het grotere verhaal steeds bevraagt. Toegankelijkheid hoort bij het emotionele ontwerp.
3 Years Older introduceert breed, met beschouwende passages en zelfverzekerd instrumentaal spel. De band kan veel. Het arrangement geeft dat kunnen een reden: ritmische en ruimtelijke wisselingen tonen een geest tussen verschillende gevoelens. Home Invasion en Regret #9 bieden een langere instrumentale ontlading. Gitaar en toetsen krijgen meer expressieve verantwoordelijkheid.
Ancestral vraagt het meest. Donkere klanken en zware beweging maken afzondering bijna paniek. De lengte vergt aandacht, maar veranderende druk maakt de reis de moeite waard. Dat emotionele uiterste overtuigt voordat Happy Returns teruggaat naar één stem die contact probeert te maken.
Zo'n intiem onderwerp en veel virtuoos spel verbinden blijft riskant. Soms lijken instrumentale passages hun eigen plezier te volgen en raakt de centrale persoon even uit beeld. De beste songs overbruggen die afstand met heldere melodieën en goed getimede accentwisselingen.
Het woordloze slot laat het verhaal open genoeg om ongemakkelijk te blijven. Hand. Cannot. Erase. is indrukwekkend doordat productie en structuur meer doen dan een concept illustreren. Contact lijkt mogelijk, breekbaar en vervolgens moeilijk vast te houden. Routine en Happy Returns geven dat een rake vorm. Een ambitieus arrangement wordt iets nabijs en herkenbaars.
