Insurgentes
Insurgentes zit vol mooie klanken die niet comfortabel willen blijven. Een melodie kan rust brengen, waarna distortion of een lage, aanhoudende klank de omgeving verandert. Steven Wilson maakt die onvastheid tot de belangrijkste trekker. De sfeer van een nummer vertelt mee.
Harmony Korine is de directste opening die hij kon kiezen. De gitaarfiguur en stijgende melodie geven een vertrouwde rockvorm. Door de dichtheid van het geluid voel je dat de plaat daar niet zal blijven. Abandoner maakt dat waar. Een bewerkte beat en schaarse gitaar scheppen beslotenheid, voordat veel hardere klank doorbreekt. De terugkerende rust voelt door die onderbreking anders.
Salvaging pakt het groter aan. Een zwaar, traag gitaargeluid wordt verbonden met een contrasterende strijkerspassage. Het arrangement durft langer in die ongemakkelijke stemming te blijven. Op zijn best geeft dat geduld een kleine klankverandering betekenis. Soms lijkt de productie alleen verder ontwikkeld dan de song eronder.
No Twilight Within the Courts of the Sun daagt de muzikanten duidelijker instrumentaal uit. Het krachtige samenspel en de pianopassage contrasteren opvallend. Er is genoeg ritmische spanning om het lange nummer te laten bewegen. Significant Other verbindt melodie en scherpte compacter. Een aantrekkelijke melodie blijft hoorbaar binnen de harde omgeving.
Het titelnummer eindigt de plaat op een rustige, nog steeds ongewone manier. Piano en Michiyo Yagi's koto geven het iets kaals en tastbaars. Het einde is intiem zonder volledig tot rust te komen. Dat past bij een plaat waarvan de eigenheid draait om wrijving tussen schoonheid en ongemak.
Soms wordt Insurgentes eerder een reeks zorgvuldig ontworpen omgevingen dan een verzameling even sterke songs. De beste stukken maken van het ontwerp wel emotionele beweging. Wilsons eerste soloalbum is duidelijk nieuwsgierig naar wat er aan de randen van een melodie gebeurt. Er zijn genoeg memorabele ideeën om de verkenning meer te maken dan een klankoefening.
