Desolation Rose
The Flower Kings geeft de melodieuze progrock op Desolation Rose een donkerdere omgeving. De gitaren zijn zwaarder, de stemming is vaak onrustig en terugkerende muzikale ideeën verbinden de songs. Warme zang en heldere melodieën blijven ruimte krijgen. Dat contrast biedt meer dan een eenvoudige stap naar hardere muziek.
Tower ONE is de sterkste kennismaking. Een ingehouden begin groeit naar een groter arrangement met een refrein dat blijft hangen, actieve gitaar en toetsen. Het middendeel vindt een bijzonder goede groove. Daarna volgt een trager, breder einde. De veranderingen hebben een doel, waardoor de lange opening meer overtuigt dan sommige korte songs erna.
Sleeping Bones is ingetogener. Roine Stolt zingt tegenover donkere gitaar en orgel. Desolation Road opent dat geluid geleidelijk met Hasse Fröbergs krachtigere stem en stevige pianoakkoorden. De verbinding helpt de stukken een doorlopende vorm te geven.
White Tuxedos is ongebruikelijker. Een opgenomen politieke toespraak, bewerkte zang en een ongemakkelijke groove zetten het apart van het behaaglijkere materiaal. De latere gitaarpartijen brengen een scherpere rand. Zo krijgt de donkere sfeer genoeg beweging om te werken.
The Resurrected Judas keert terug naar een bekender melodisch geluid. Een rustige instrumentale passage benut de bas goed voordat het arrangement weer groeit. Last Carnivore heeft een bijzonder direct refrein. Dark Fascist Skies zet zware gitaar tegenover heldere piano en melodieuzere zang.
Blood of Eden biedt vervolgens een zachte pauze. Silent Graveyards brengt materiaal van eerder terug. Dat verbindt het einde duidelijk met de rest van het album, in plaats van nog een groot stuk te introduceren.
De constante kwaliteit is het probleem. Sommige herhaalde akkoordgangen worden voorspelbaar. Trage songs zetten hun donkere stemming niet altijd in genoeg muzikale spanning om. Het sterke spel kan die zwakke stukken niet helemaal verbergen.
Toch is Desolation Rose de moeite waard, met een duidelijke identiteit en uitstekende arrangementen. Tower ONE en White Tuxedos tonen de ideeën het overtuigendst. Elders houden bekende songpatronen en wisselende vaart de plaat onder het niveau van haar beste momenten.
