Narrative
De zwaarte van Narrative gaat verder dan breakdowns. 156/Silence verbindt rauwe gitaarpatronen met onrustige elektronica en lange spanning. Dat geeft de metalcore veel sfeer, maar binnen die sfeer is niet altijd genoeg afwisseling. Op de beste momenten zijn trage klanken even belangrijk als de impact.
A Past Embrace zet herhaalde gitaren en gesproken zang in een gewelddadige omgeving. The Rodents Race geeft daarna bijzonder sterke ritmische aandrijving. De gitaar komt lichamelijk binnen. Drums maken de beweging actief en volgen niet alleen de lage noten.
Ook de elektronica telt. If Pleasure's Gone en Tell The Reason gebruiken ongewone digitale klanken rond zwaar spel. Die accenten maken de songs duidelijker eigen.
Jack Murrays stem houdt de uitvoering samen. In Another Loss klinkt hij bijzonder overtuigd. De brug legt de spanning verder bloot. Het beperkte bereik tussen gemompel en volle screams kan ook beperken. De emotie is helder, maar wordt over de reeks soms te vergelijkbaar muzikaal uitgedrukt.
Live To See A Darker Day verruimt het overtuigendst. Een traag begin laat spanning groeien voordat het zware spel komt. De uiteindelijke breakdown en het rustige toetseneinde geven een brede vorm. Het laatste stuk met aanhoudende klank zou wel korter mogen. Door de opbouw voelt de intensiteit gerechtvaardigd.
Andere breakdowns zijn minder nodig. Ze onderbreken soms een song waarvan de beweging al werkt. Die afhankelijkheid en het beperkte zangcontrast voorkomen dat Narrative steeds grijpt. Er blijft veel de moeite waard: een krachtige ritmesectie, eigen onrustige sfeer en een afsluiter die laat horen hoe goed rustige en zware ideeën samenwerken.
