Death Is Little More
Death Is Little More geeft Boundaries' metalcore een scherpe balans tussen overweldigende kracht en duidelijk melodisch detail. De band uit Connecticut laat de druk zelden lang afnemen. Veranderingen in zang en gitaarklank geven de songs meer vorm dan een doorlopende reeks breakdowns. Het is veeleisend, maar de beste momenten maken die intensiteit doelgericht.
Turning Hate into Rage begint met een directe zware aanval, waarna het gitaarwerk een herkenbaardere melodische metalcorevorm opent. Matt McDougal houdt met zijn stem de agressie duidelijk aanwezig. Het is een sterke introductie zonder te suggereren dat elke song precies hetzelfde pad zal nemen.
Like Petals from a Stem kiest een kortere, geconcentreerde aanpak. De drums en dichtgepakte kracht maken het een van de directste uitspraken. Het contrast met melodischer materiaal eromheen geeft de korte song een grotere indruk dan zijn lengte doet vermoeden.
Easily Erased verbreekt spanning met heldere zang. Die onderbreking geeft de stemlijn ruimte voordat het zware terugkeert. Dat werkt vooral wanneer het de song ontwikkelt en niet alleen verzacht. Scars on a Soul voegt ook melodische beweging toe zonder het ritmische gewicht te verliezen.
Blame's Burden verandert meer. Marcus Viks gastzang staat tussen heldere gitaren en maakt een van de openste passages. Het melodiegebruik overtuigt, al kunnen elektronica en plotselinge ruimte minder natuurlijk aansluiten voor wie vooral de harde kant waardeert.
De verschillende stemmen houden de plaat actief. Heldere zang zal wel verdelen en constante druk kan details te dicht bijeen duwen. De taal blijft bovendien sterk verbonden met gevestigde metalcore en metallic hardcore.
Dat neemt de uitvoeringskracht niet weg. Death Is Little More is compact, krachtig en beslist over melodie en drukwisselingen. Harde passages krijgen memorabel detail. Open momenten tonen hoeveel gewicht een klein contrast kan toevoegen.
