Solstice
A.A. Williams hoeft haar stem niet te verheffen om je aandacht vast te houden. Op Solstice doen de rustige momenten vaak net zoveel als de grote gitaarpassages. Dat helpt op een plaat die bijna een uur langs verloren liefde, onzekerheid en het opnieuw opkrabbelen beweegt.
Poison opent met gitaar en geeft het arrangement tijd om te groeien voordat het zware geluid arriveert. Williams blijft dichtbij en helder zingen. Daardoor voelt de opbouw verbonden met het nummer. Het volume heeft een doel. Je begrijpt waarom de muziek op dat moment groter moet worden.
Wolves bewaart die balans in een compactere vorm. De rustige coupletten geven de stem ruimte. Het refrein voegt gewicht toe zonder haar te overstemmen. Williams heeft een heel herkenbare aanwezigheid: beheerst, kwetsbaar en in staat om een eenvoudige zin veel mee te geven.
Little by Little introduceert elektronische klanken en een korter afgemeten zangritme. Het is een nuttige verandering binnen de plaat en laat zien hoeveel variatie kleine aanpassingen kunnen brengen. Op meerdere momenten trekken de instrumenten zich terug en mag de spanning juist via de zang oplopen.
Outlines is een van de beste nummers. Het werkt geduldig naar het zware gedeelte toe. De ruimte daarvoor geeft die aankomst echte kracht. I've Seen Enough volgt met een directer emotioneel randje. Samen met The Veil vormt dat een sterk middelpunt van de plaat.
De stemming blijft vrij donker en de herhaalde beweging van zacht naar hard kan vertrouwd gaan voelen. Het is ook een lang album voor muziek die zoveel aandacht vraagt. Een kortere speelduur had sommige hoogtepunten misschien sterker naar voren laten komen.
Toch zijn de nummers doordacht en geven de uitvoeringen ze inhoud. Solstice heeft veel indrukwekkend geluid, maar de stem brengt de aandacht steeds terug naar iets menselijks. Wie gitaarmuziek graag zwaar hoort in gevoel én volume, vindt bij Williams veel om zich mee te verbinden.
