From Here to Infirmary
Alkaline Trio kan een beroerde situatie bijna uitnodigend laten klinken. From Here to Infirmary zit vol drank, teleurstelling en relaties die verkeerd worden aangepakt. Toch bewegen de beste songs met een energie die de ellende verrassend plezierig maakt. De scherpe humor telt net zo zwaar als de donkere onderwerpen. Matt Skiba en Dan Andriano klinken niet altijd als mensen van wie je verstandig advies moet aannemen. Dat hoort bij de aantrekkingskracht.
Door de heldere, toegankelijkere arrangementen moeten de melodieën meer zelf dragen. Veel nummers kunnen dat goed aan. Private Eye heeft meteen karakter. Stupid Kid maakt zijn botheid nuttig door kort en pakkend te blijven. Armageddon verandert een grote titel in een snelle, levendige uitvoering waarvan het ritme de urgentie waarmaakt. Ruwe productie is niet nodig om deze songs persoonlijkheid te geven. Stemmen en schrijfwerk doen dat al. Kleine accentverschillen houden de vertrouwde gitaarvormen levendig.
Andriano brengt belangrijke variatie. Op Take Lots with Alcohol en Another Innocent Girl geeft zijn stem de emotionele problemen een andere lading. I'm Dying Tomorrow vindt een bijzonder prettige balans tussen onrust en vaart. Daardoor wordt het album geen eindeloze versie van dezelfde cynische klacht. De volgorde werkt niet overal even goed. You're Dead en Bloodied Up hebben meer tijd nodig om zich te onderscheiden. Er zitten sterke momenten in, maar het schrijven houdt niet steeds het niveau van het begin vast.
Crawl geeft aan het einde een overtuigend antwoord. De melodie maakt de vermoeidheid goed voelbaar. De uitvoering wint aan kracht wanneer de emotie minder beheerst wordt. In dat slot helpt de toegankelijkheid juist om de gevoelens duidelijker te laten spreken. From Here to Infirmary heeft zwakkere stukken, maar de beste songs laten een goede melodie en een slechte beslissing opvallend goed bij elkaar passen.
