Good Mourning
Er zit opgewekte wreedheid in de opening van Good Mourning. This Could Be Love maakt een gruwelijke fantasie aanstekelijk genoeg om bij iets alledaags mee te neuriën. Alkaline Trio begrijpt het komische ongemak van die combinatie. De plaat vindt telkens verschil tussen een opgewekte melodie en de woorden eronder.
Matt Skiba heeft de rauwe stem die hierbij past. Hij kan een regel moe, geamuseerd en licht dreigend laten klinken zonder de hele voordracht te veranderen. We've Had Enough geeft hem een scherpe melodie en een spookachtig orgel. De klacht wordt zo een van de duidelijkste statements van de plaat. De extra klank geeft karakter zonder op zichzelf de aandacht op te eisen.
Dan Andriano brengt een ander emotioneel perspectief. Zijn songs maken het album warmer. Daardoor worden de donkere beelden niet één vaste pose. One Hundred Stories en Every Thug Needs a Lady passen naast het cynische materiaal doordat de behoefte aan verbinding helder blijft. Derek Grant draagt ook veel bij. Zijn strakke, actieve drums maken de songs vol zonder ze dicht te stoppen.
Continental gebruikt een melodische opleving bijzonder goed om het verdriet minder eenvoudig te maken. Fatally Yours is sneller en scherper komisch. De compacte uitvoering volstaat. De fascinatie voor dood en beschadigde relaties kan nog steeds repetitief worden. Sommige beelden steunen meer op een slimme formulering dan op een onverwachte emotionele ontdekking. De sterke melodieën voorkomen dat die fascinatie alles vlak maakt.
Blue in the Face eindigt in een opener, akoestische omgeving. De kwetsbaarheid raakt doordat de rest van de plaat zulke gevoelens steeds in grappen en levendige bedreigingen heeft verpakt. Zonder die aankleding hoor je beter wat eronder zit. Good Mourning is zelfverzekerd geschreven door een band die precies weet hoeveel zoetheid het donkere materiaal kan hebben.
