Lowborn
Op Lowborn krijgt Anberlins alternatieve rock een ruimtelijker elektronisch geluid. De gitaren blijven zwaar. Sfeer en Stephen Christians zang gaan alleen vaak vóór druk instrumentaal werk. Dat levert verschillende ontroerende songs op. De rustige passages gaan daardoor wel sterk afhangen van de zangmelodie.
We Are Destroyer opent krachtig genoeg om de zware identiteit hoorbaar te houden. Synths en gitaren bewegen samen. Zware percussie vergroot de impact. De band gebruikt elektronische details zonder het verband met rock te verliezen.
Armageddon ontwikkelt de moderne kant verder. Het ritme en de gepolijste elektronische klank geven het arrangement een andere vorm. Christians stem houdt de lijn helder. De brede productie werkt het best als de song die richting behoudt.
Atonement overtuigt bijzonder goed. De zang stijgt boven een ingetogen begeleiding uit. Elektronische kleuren rond de gitaar en vaste drums geven de uitvoering meer ruimte. De stem kan het emotionele gewicht dragen zonder steeds met de instrumenten te concurreren.
Dissenter zorgt voor een scherpe omslag. Stuwende gitaar, krachtige percussie en screams maken het een van de agressiefste uitvoeringen. Velvet Covered Brick biedt opnieuw een sterk gitaarmoment en brengt directe energie in de reeks.
Harbinger eindigt zachter. Herhaalde harmonieën en sfeervolle gitaar geven het slot iets ontroerends. De grote schaal van sommige eerdere Anberlin-afsluiters wordt vermeden. De kleine aanpak past bij de nadruk op stemming en voordracht.
Minder instrumentale drukte heeft ook grenzen. Sommige passages klinken veiliger en minder rusteloos dan het sterkste eerdere werk. De bas is in het rustige materiaal niet altijd duidelijk. Toch heeft Lowborn genoeg sterke melodieën en expressieve zang om de terughoudendheid te laten werken. Het is een sfeervolle, emotioneel directe plaat. De beste songs vinden een overtuigende balans tussen elektronische details en de kracht van de band.
