Let All That We Imagine Be the Light
Een album met de titel Let All That We Imagine Be the Light klinkt voor Garbage opvallend hoopvol. Shirley Manson is alleen niet ineens zorgeloos geworden. Er is nog steeds boosheid. Ook hoor je hoeveel moeite het kan kosten om ergens om te blijven geven. Die spanning levert de sterkste momenten op.
There's No Future in Optimism opent met een stevige elektronische puls. De gitaren houden de song met beide benen op de grond. Het is een goede kennismaking met de combinatie van zorgen en vastberadenheid. De verschillende lagen werken samen en Mansons stem blijft het middelpunt.
Chinese Fire Horse werkt bijzonder goed. Onder het ritme zit levendige funk. Manson richt zich tegen de verwachting dat een oudere vrouw in rock beleefd moet verdwijnen. Ze lijkt daar niets voor te voelen. De song heeft genoeg houding en beweging om zonder lange uitleg haar punt te maken.
Verderop staat een deel van het beste materiaal. Get Out My Face AKA Bad Kitty draait om een scherpe gitaarfiguur en een duidelijke afwijzing van mensen die haar vertellen wat ze moet doen. R U Happy Now volgt met nog een krachtige uitvoering. Het past bij de band om een vijandige gedachte te verpakken in muziek waarop je kunt bewegen.
Het zachtere materiaal is wisselvalliger. Radical en Love to Give zijn oprecht, maar de songs hebben minder eigenheid dan de uitvoeringen eromheen. Algemene boodschappen over liefde en eenheid komen hier minder goed aan dan een concrete uitbarsting van woede. Manson grijpt het meest aan wanneer ze duidelijk iemand of een houding op de korrel heeft.
De vreemde afsluiter The Day That I Met God maakt het einde persoonlijker. Hij herinnert eraan dat deze band nog nieuwsgierig kan zijn naar de vorm van een song, hoe herkenbaar het eigen geluid ook is.
Vrolijk is de plaat niet echt. Hij gaat over proberen een reden te vinden om betrokken te blijven. Garbage laat die strijd boeiend klinken en geeft hem op de beste momenten ook een refrein dat blijft hangen.
