Dosage
Heavy is een bewonderenswaardig duidelijke titel voor een nummer met zo'n riff. Collective Soul legt weinig uit: de gitaar verschijnt, het ritme sluit aan en Ed Roland geeft het een refrein dat je moeilijk vergeet. Dosage heeft genoeg rustige momenten, maar die directheid wijst goed naar de sterke punten van de band.
Tremble for My Beloved opent met een veel vreemdere sfeer. Het begin klinkt ruim en wazig voordat drums en vervormde gitaar het een stevigere vorm geven. Het contrast werkt. De plaat gebruikt studioklanken zonder haar belangstelling voor directe rocksongs te verliezen. Kleine details zijn aantrekkelijk, vooral wanneer ze de sfeer van een verder eenvoudig gedeelte veranderen.
Needs is het beste voorbeeld van de ambitieuzere arrangementen. Strijkers geven de song meer emotionele omvang. Roland kan door de ontwikkeling van een geïsoleerdere zang naar iets veel openers gaan. De extra instrumenten hebben een doel. Ze maken de verandering groter in plaats van alles alleen duurder te laten klinken.
Run is zachter en nodigt meteen uit. De zangmelodie draagt het gemakkelijk en de gitaar geeft op een bijzonder goed moment extra kracht. Compliment is ook melodieus sterk. Het bouwt rond het refrein vaart op zonder het heldere, toegankelijke bandgeluid te verliezen. Deze songs maken een overtuigend argument voor Collective Soul als popband die toevallig van een stevige gitaarpartij houdt.
Niet alle effecten voegen evenveel toe. Soms trekt de versiering meer aandacht dan de onderliggende song. Het rustigere materiaal neemt af en toe genoegen met een vertrouwde vorm. Maar de plaat wisselt genoeg tussen hard en zacht om dat niet te laten overheersen.
Dosage past goed bij wie een sterk rockrefrein wil zonder voortdurende agressie. Het spel is stevig, de melodieën zijn ruim aanwezig en de beste arrangementen voegen iets toe dat het opmerken waard is. Heavy komt direct binnen. Needs en Run laten horen hoeveel warmte de band daaromheen kan zetten.
