Secret Samadhi
In Lakini's Juice vertelt de gitaar al veel voordat de tekst begrijpelijk hoeft te zijn. De riff is zwaar, een beetje glibberig en bepaald geen zachte ontvangst. Secret Samadhi geeft Live een donkerdere omgeving. De beste songs maken die verandering zinvol.
Rattlesnake opent met een stevige groove en Ed Kowalczyks bekende intensiteit. Het arrangement laat genoeg ruimte om de zware passages gewicht te geven. De plaat gebruikt meer gitaarlagen en sfeerdetails dan eenvoudige rocksongs nodig hebben. Dat geeft de spirituele zorgen van de zanger een minder geruststellende achtergrond.
In Lakini's Juice werkt dat doordat de riff een vast aandachtspunt blijft. Freaks doet het anders. Een beheerst couplet maakt plaats voor een hard refrein. Het contrast maakt onrustig zonder dat de instrumenten voortdurend agressief hoeven te blijven. De band durft het toegankelijke geluid ongemakkelijker te maken.
Turn My Head biedt het noodzakelijke tegenwicht. De zachtere melodie geeft emotionele helderheid die de volle songs soms missen. Ghost schakelt ook goed tussen rustige passages en krachtig spel en bouwt zo omvang op. De zware aanval van Heropsychodreamer brengt nuttige directheid wanneer het album te lang in één stemming dreigt te blijven.
De ongelijkheid zit tussen die hoogtepunten. Verschillende songs gaan van een kaal couplet naar een nadrukkelijk refrein zonder een even eigen melodie. Kowalczyk kan een onduidelijk idee belangrijk laten klinken, maar niet altijd memorabel. De sfeer overtuigt nog wanneer afzonderlijke songs al door elkaar gaan lopen.
Secret Samadhi verdient waardering omdat de band na een groot succes niet de gemakkelijkste plaat maakt. Belangrijker is dat de sterkste tracks ook zonder die context overeind staan. De vreemde gitaarkleuren en open rustige momenten verdienen aandacht. De hele reeks houdt alleen niet steeds de kracht van de beste ideeën vast.
