Sixteen Stone
Het is niet moeilijk om Bush muzikaal te plaatsen. Sixteen Stone heeft de dikke gitaren, rustige coupletten en ontploffende refreinen die bij de alternatieve rock van begin jaren negentig horen. Gavin Rossdale zingt met een vertrouwde, gespannen intensiteit. Interessant is vooral hoeveel goede nummers de band met die ingrediënten weet te maken.
Everything Zen vindt meteen de juiste balans. De gitaar heeft een rauw randje, het ritme staat stevig en het refrein ligt goed in het gehoor. Little Things is onrustiger. De luide en zachte delen botsen met genoeg energie om meer te zijn dan alleen een beproefd trucje. Je hoort een band die alles haalt uit een geluid waar ze duidelijk plezier in heeft.
Comedown is het echte middelpunt. De baslijn geeft het nummer een ontspannen voortgang en Rossdale krijgt ruimte om naar het refrein toe te werken. Het duurt even, maar die extra ruimte helpt. Machinehead mikt op een directer effect, met een gejaagde gitaarpartij en een van de pakkendste melodieën van de plaat. Geen van beide heeft een ongewone opbouw nodig om te overtuigen.
Glycerine zorgt voor welkome afwisseling. Zonder drums moeten gitaar en zang het nummer dragen. Juist door dat eenvoudige arrangement komt het verdriet duidelijker naar voren. De strijkers geven extra gewicht zonder het te zoet te maken. Dat dit een voor de hand liggend radionummer is, maakt het nog niet minder effectief.
De kwaliteit blijft alleen niet overal gelijk. Sommige andere tracks gebruiken dezelfde zware klanken zonder een melodie te vinden die zo goed blijft hangen als die van de singles. De teksten werken bovendien soms beter als klanken en losse zinnen dan als iets wat je aan tafel zou willen uitleggen. Een paar nummers minder in het midden had waarschijnlijk geholpen.
Toch kent Sixteen Stone veel sterke hoogtepunten. De rechttoe rechtaan aanpak is ook deel van de aantrekkingskracht. Je weet meteen waar je aan toe bent: een goede riff, een groot refrein en daarna gewoon nog een. Als dat is wat je van post-grunge verlangt, biedt Bush het vaak genoeg om het hele album een kans te geven.
