Never Take Friendship Personal
Never Take Friendship Personal brengt twee kanten van Anberlin samen die elkaar sterker maken. De gitaren raken scherp en krachtig. Stephen Christian zingt melodieën die daarboven kunnen uitstijgen. Zijn heldere, emotionele stem voorkomt dat de muziek alleen agressief wordt. In de beste songs klinkt dat contrast moeiteloos.
Paperthin Hymn is het volledigste voorbeeld. De melodie blijft sierlijk, ook wanneer de band eronder hard duwt. Het refrein groeit natuurlijk, zonder overdreven groot te worden. Het titelnummer is rauwer en dringender. Christians harde momenten passen doordat het spel ze een stevige plek geeft.
Ook The Feel Good Drag is een hoogtepunt. De sterke openingsfiguur en zang werken overtuigend naar de schreeuw in de bridge toe. De gitaarsolo voegt een expressieve wending toe zonder de vaart te stoppen. Stationary Stationery biedt compacter popplezier en laat horen hoe goed de band een direct melodisch idee kan uitwerken. De uitvoeringen houden hun energie, ondanks de verzorgde productie eromheen.
Het rustige Symphony of Blasé geeft Christian minder om zich achter te verschuilen en brengt welkome melancholie. Een deel van het middendeel is minder onderscheidend. De korte instrumental voor de afsluiter voelt eerder als een onderbreking dan als een noodzakelijk onderdeel. De plaat is sterker wanneer een song emotioneel ergens naartoe gaat in plaats van alleen de algemene vaart vast te houden.
Dance, Dance Christa Paffgen zorgt voor een uitgebreid einde. Het lange arrangement laat bas, drums en gitaren samen ontwikkelen. De donkere sfeer beloont de extra tijd. Never Take Friendship Personal heeft genoeg directe melodieën voor een snelle kennismaking en genoeg variatie om helemaal te beluisteren. De blijvende aantrekkingskracht zit in het stevige spel en een stem die daarin open durft te klinken.
