New Surrender
New Surrender is zelfverzekerd, maar laat verschillende ideeën horen over hoe dat moet klinken. Anberlin kan met een agressieve riff openen, naar een zorgvuldig opgebouwde ballad gaan en daarna ruimte vinden voor heldere, bijna speelse pop. Stephen Christian verbindt die veranderingen. Zijn stem houdt een eigen karakter, ook wanneer de muziek om hem heen groter of kleiner wordt.
The Resistance is een sterke ingang. De riff heeft gewicht. Christian zingt scherper en geeft het nummer zo richting. Blame Me! Blame Me! gaat nerveuzer bewegen. Ook Soft Skeletons profiteert van de zwaardere gitaren. Het laat horen dat de instrumenten emotionele spanning kunnen dragen, zonder elk dramatisch moment aan de zanger over te laten.
Retrace is een van de meest bevredigende songs. De melodie laat Christian natuurlijk omhooggaan. De strijkers voegen een laag toe zonder de uitvoering over te nemen. Het zachtere Breathe geeft een andere ontlading. Beide songs steunen op een stem die kwetsbaar kan klinken en toch beheerst blijft. Het lichtere Haight St zorgt voor afwisseling. De elektronische opening geeft het een klein eigen accent.
De nieuwe opname van Feel Good Drag blijft een sterke song. De soepelere vorm verliest wel wat spanning van de oorspronkelijke uitvoering. Breder gezien wisselt het album soms van stemming zonder een overtuigende grote lijn te bouwen. Burn Out Brighter is melodieus, maar minder eigen dan het beste materiaal. De breedte is welkom, ook als de volgorde haar niet volledig verbindt.
Het lange Miserabile visu geeft het einde ambitie en een stevige gitaarontlading. Het benadrukt hoe gemakkelijk Anberlin zich op een breed emotioneel terrein beweegt. New Surrender is vooral sterk als verzameling goed gemaakte songs, waarvan de details op zichzelf tellen. Retrace en The Resistance laten vanuit tegengestelde kanten horen hoeveel de band kan. Beide overtuigen.
