Vol.II
Vol.II is vreemde gitaarmuziek die verrassend direct aanspreekt. Angine de Poitrine gebruikt herhaalde gitaar- en basloops, nauw aansluitende drums en melodieën buiten de gebruikelijke gitaarstemmingen in rock. Op papier lijkt het misschien ingewikkeld. De uitnodiging is eenvoudig: volg het ritme. Het duo is het sterkst wanneer de ongewone ideeën de muziek toch laten bewegen.
Khn de Poitrine verzorgt gitaar en bas. Hij bouwt patronen waar Klek de Poitrine zijn drums omheen speelt. De loops geven ieder stuk een vaste basis. Wat daarboven gebeurt, is veel minder voorspelbaar. Accenten en frasen laten een vertrouwde puls kort vreemd voelen. De uitwisseling is speels. De sterke samenwerking is belangrijker dan de nieuwigheid van de opzet.
Fabienk begint met een vreemde, rusteloze figuur. Daarna vindt het een groove die het stuk duidelijk voorttrekt. Het is een goede introductie op een album dat steeds nieuwe beweging in herhaalde partijen vindt. Mata Zyklek houdt de vaart vast. Sarniezz geeft bas en drums een bijzonder actieve rol. Ook zonder de opvallende kostuums van de band heeft de muziek genoeg karakter.
Utzp veert meer. Het heeft een sterke melodie en een gitaarpassage die in de tweede helft steeds levendiger wordt. Ook Yor Zarad bouwt zich over twee contrasterende delen op. Het toont hoe nauw de muzikanten samen van richting kunnen veranderen. Angor sluit stevig af, met directere rockkracht onder de ongewone noten en ritmes.
Dat gezegd hebbende: wie korte songs en duidelijke zanghooks zoekt, kan het hele album vermoeiend vinden. Maar ik hoor niet bij die luisteraars.
Vol.II maakt van een beperkte bezetting iets eigens en boeiends. Angine de Poitrine biedt ruimte voor aandachtig luisteren én eenvoudig genieten. De ingewikkelde patronen hebben een stevige groove. Het is een toegankelijke ingang naar een ongewone hoek van gitaarmuziek, zolang je het ritme de leiding wilt geven.
