Hit Me Hard and Soft
Billie Eilish' Hit Me Hard and Soft voelt als bijpraten met een oude vriendin die inmiddels stevig op haar benen staat. Het klinkt verzorgd, volwassen en subtiel verfijnd. Dat is een heel andere indruk dan het onrustige, fluisterende indiepersonage van vroeger. Toch is dit niet de explosieve plaat die alle genregrenzen doorbreekt waarop je na Happier Than Ever misschien hoopte. Billie lijkt haar scherpe randjes hier wat zachter te maken. Ze kiest voor elegante, naar binnen gekeerde muziek en houdt iets meer afstand.
Haar zang is uitstekend. Ze is uitgegroeid tot een indrukwekkende zangeres die nog steeds zacht geheimen kan fluisteren, maar ook met overtuiging kan uithalen. Op "LUNCH" zingt ze zo moeiteloos verleidelijk dat je bijna naast haar in dat eettentje zit, met friet en een portie levensangst. De synthesizers van "CHIHIRO" slaan als golven om haar heen. Zelfs als ze geen drama lijkt te zoeken, is het er toch.
Deze plaat draait vooral om beheersing. Billie neemt afstand van de chaos en onderzoekt een verbroken relatie tussen vrouwen met de terughoudendheid van iemand die het heeft meegemaakt, maar er niet alles publiekelijk over wil vertellen. In "SKINNY" denkt ze na over roem en eigenwaarde. "THE DINER" beschrijft de obsessie van een stalker zo overtuigend dat een contactverbod tussen de albumcredits niet zou misstaan. Afsluiter "BLUE" is pijnlijk eerlijk, alsof Billie je haar hele levensverhaal appt en je daarna blokkeert.
Finneas' productie is bijzonder goed: strakke grooves, soepele synthesizers die aan spionagefilms uit de jaren tachtig doen denken en een zorgvuldig uitgebalanceerde klank. Het past uitstekend bij laat op de avond luisteren. Soms krijgt die elegantie wel te veel voorrang. Een paar nummers werken naar ideeën toe die uiteindelijk onvoldoende worden afgemaakt.
Het is een goede, volwassen en verzorgde plaat, maar de onvoorspelbaarheid die haar eerdere werk zo bijzonder maakte, ontbreekt wat. Dit is Billie Eilish die volwassen wordt: stijlvol, nadenkend en ook vrij veilig. Ik mis haar vroegere scherpte een beetje. Misschien wil ze gewoon op haar eigen volwassen manier over liefdesverdriet praten, zonder dat het een TikTok-trend hoeft te zijn.
Goed is het zeker, misschien zelfs heel goed. Verwacht alleen geen album dat je omverblaast.
Voordat je de plaat opzet, als je dat nog niet hebt gedaan, zou ik haar prachtige Tiny Desk Concert bij NPR bekijken en beluisteren. Daar hoor je pas echt wat een indrukwekkende zangeres ze is.
