Full Tilt Bozo
Het eerste nummer, “Trust Me, I Know What I’m Doing”, is een mooie kennismaking met het album. Het klinkt open en oprecht, en het arrangement zit vol aanstekelijke melodieën, wisselingen in intensiteit en andere interessante details. Vooral het gebruik van delay vind ik geslaagd, met name in de brug. Het brengt alles mooi bij elkaar.
“Takes One To Know One” heeft een vergelijkbaar gevoel. Het klinkt vrij en doet in de verte aan britpop denken. BillyImrieSmith weet duidelijk hoe je songs schrijft, want ook dit arrangement blijft boeien.
Het derde nummer, “Love is Grief”, laat dat opnieuw horen. Het begint met lage zang en maakt daarna een paar sprongen voordat het helemaal losgaat. Die voortdurende veranderingen in intensiteit vind ik sterk. Het zal niet iedereen liggen, maar bij rechttoe rechtaan punkrock raak ik persoonlijk snel verveeld. Dit maakt dus indruk.
“Ghost” klinkt behoorlijk anders dan de eerste drie nummers. De titel doet een donkerder liedje vermoeden, en dat is precies wat je krijgt. In het refrein keert de inmiddels vertrouwde intensiteit wel terug. Zowel de sfeer als de tekst is donkerder, maar allebei zijn ze mooi uitgewerkt.
Daarna volgt een nummer met een wat ongewone naam: “100423”. De sfeer is minder donker, maar dat geldt niet voor de tekst. Zoals bij veel songs op deze plaat zit daar meer diepte in dan ik hier kan uitleggen. Je zult zelf moeten luisteren.
De intro van “Hell of a Year” komt na 100423 onverwacht vrolijk binnen. Vervolgens verandert het nummer en voelt het heel persoonlijk. Ik weet niet helemaal of het blij of verdrietig is. Misschien is het allebei. Dat maakt niet uit: wie emotioneel bewogen jaren heeft meegemaakt, zal er iets in herkennen. Dit komt duidelijk recht uit het hart.
Bij het zevende nummer, “Wherever We Go Next”, lijkt de stijl van het begin terug te keren. De zang is wat melodieuzer, maar de gitaren en drums roepen een vergelijkbaar gevoel op.
“One Last Time” is een buitenbeentje. Het begint behoorlijk bluesachtig en klinkt duidelijk anders dan de rest tot dusver. Zodra het refrein begint, keert de herkenbare stijl van BillyImrieSmith terug en komt het nummer goed tot leven. Van de gitaarsolo over de zang in het couplet ben ik minder gecharmeerd. Gitaarspel tijdens de zang is heel gebruikelijk in blues, maar hier had wat meer vraag en antwoord beter gewerkt dan een gitaar die gewoon door de zang heen speelt.
“Letter From My Younger Self” is opnieuw een goed nummer. De opbouw is wat eenvoudiger en valt naast sommige andere songs niet direct op. De tekst is wel weer heel puur en eerlijk.
In het titelnummer, “Full Tilt Bozo”, lijkt alles samen te komen. Ik hoor wanhoop, hoop, verdriet en ook geluk. Het voelt alsof je even door het hoofd van de artiest reist. Een sketch van Robin Williams lijkt daarbij een inspiratiebron: je moet er vol voor gaan, want je krijgt maar een klein vonkje gekte, en zonder dat blijft er niets van je over. Het komt uit een sketch, maar BillyImrieSmith heeft de kern ervan herkend en gebruikt. Zo inspireren artiesten elkaar.
Dit album van begin tot eind beluisteren was een reis waar ik erg van heb genoten. Neem daar zelf ook de tijd voor: sluit je ogen, luister naar de teksten en laat de muziek haar werk doen.
Je vindt "Trust Me, I Know What I'm Doing" ook, samen met andere goede nummers en artiesten, in onze Editor's Picks-playlist.
