And Then Like Lions
Blind Pilot geeft verdriet op And Then Like Lions een gelijkmatige muzikale omgeving. Israel Nebeker volgt verlies zonder elke song naar een dramatisch slot te sturen. Akoestische instrumenten, zorgvuldige harmonieën en soms vollere arrangementen laten verschillende soorten verdriet hun tijd nemen. Onder het kalme oppervlak beweegt meer dan eerst lijkt.
“Umpqua Rushing” opent uitstekend. Instrumenten verzamelen langzaam rond de melodie. Nebekers stem blijft dichtbij genoeg om twijfel duidelijk te houden. De song verbindt een plek met gevoel zonder het arrangement overdreven beschrijvend te maken. “Moon at Dawn” kiest een wazigere sfeer. Aangehouden gitaren en extra kleuren suggereren afstand. Beide vragen vertrouwen in een stemming, geen onmiddellijke melodische haak.
“Packed Powder” geeft levendiger ritme en rijke harmonie. De temperatuur verandert nuttig. Ook “Don't Doubt” brengt warmte. Dat telt omdat rustig materiaal anders ongeveer hetzelfde tempo krijgt. “What Is Yet” biedt het ambitieuste arrangement: een lange instrumentale entree leidt naar een directere klaagzang. Strijkers en blazers maken breed zonder de akoestische basis los te laten. De band groeit precies wanneer het schrijven dat vraagt.
Soms voelt alles te vast voor zo'n moeilijk onderwerp. De zachtheid kan verschillen tussen songs verzachten. Toch sluit “Like Lions” overtuigend met verder leven af, niet met een makkelijke oplossing. And Then Like Lions beloont aandacht voor keuzes rond Nebekers stem. Grote gebaren zijn bijna altijd voorbereid. Geduld houdt het gevoel geloofwaardig. Troost ontstaat doordat verlies ruimte mag innemen waar ook warmte blijft.
