Blink-182
Travis Barkers drums trekken op Blink-182 als eerste de aandacht. Feeling This opent met een ritme dat tastbaar en een beetje vreemd klinkt. Daarna krijgen Mark Hoppus en Tom DeLonge de ruimte om de song tussen verlangen en onbehagen heen en weer te trekken. Wanneer hun stemmen aan het einde overlappen, is al duidelijk waarom de band zijn vertrouwde aanpak wil verbreden.
Die nieuwsgierigheid loopt door heel verschillende songs heen. I Miss You gebruikt akoestische klanken en met brushes gespeelde percussie als kwetsbaar decor voor de twee zangers. Hun sterk uiteenlopende voordracht maakt de uitwisseling onrustig. De hook pakt meteen, maar de ongewone sfeer is minstens zo aantrekkelijk.
Violence en Stockholm Syndrome voeren de druk binnen die donkere stemming op. De ritmes zijn dringend en de gitaren hebben een rauwe rand. Ook de stemmen dragen bij aan het gevoel dat de arrangementen ieder moment uit elkaar kunnen vallen. De band durft ongemakkelijke ruimte in de muziek te laten. Daardoor werken de melodische uitbarstingen beter.
Er blijven ook korte, directe songs. Go en Easy Target sluiten aan bij de compacte aanval die de band goed beheerst. Ze voorkomen bovendien dat de uitgebreidere passages de plaat van begin tot einde plechtig maken. Always kiest een andere weg. Een sterke puls en een heldere melodie laten de spijt bijna opgewekt klinken.
Niet ieder experiment boeit even sterk. The Fallen Interlude onderbreekt het verloop meer dan het iets toevoegt. Het lange einde van I'm Lost Without You vraagt geduld terwijl de emotionele boodschap al duidelijk is. Het lijken de onvermijdelijke mindere momenten van een band die onderzoekt hoe ver een idee kan reiken.
Robert Smiths bijdrage aan All of This past doordat het album al ruimte heeft gemaakt voor die rustigere, onbestemde stijl. Blink-182 slaagt dankzij dat bredere zelfvertrouwen. Ritme, klank en botsende stemmen mogen gevoelens uitdrukken waarvoor een rechtstreeks poppunkrefrein maar gedeeltelijk ruimte zou bieden.
