Mirage
Camel laat op Mirage overtuigend horen wat progrock rond melodie en samenspel kan bieden. Andrew Latimers gitaar en fluit werken nauw samen met Peter Bardens' toetsen. Doug Ferguson en Andy Ward geven de lange arrangementen een stevige basis. De muziek verandert vaak van richting, maar een herkenbare frase is meestal dichtbij.
Freefall begint levendig. Gitaar en toetsen wisselen ideeën uit boven een actief ritme. De zang biedt een duidelijk punt om naar terug te keren. Tempowisselingen breken de song niet op. Ze geven de opening juist leven en verbinden rockenergie met gedetailleerd instrumentaal schrijven.
Supertwister verandert de stemming via Latimers fluit. Het korte, zachte arrangement heeft iets speels. Het geeft ruimte voor Nimrodel / The Procession / The White Rider. Dat lange stuk beweegt van een rustige introductie naar een duidelijker mars. Daarna krijgen toetsen en gitaar ruimte. De ritmesectie verbindt de passages en wacht niet alleen op de volgende solo.
Earthrise draait om de samenwerking tussen vier muzikanten. Een vloeiend instrumentaal arrangement laat gitaar en toetsen melodieën ontwikkelen zonder de groove te verliezen. Het boeit doordat partijen op elkaar reageren. De muziek is verfijnd en heeft een duidelijke beweging.
Lady Fantasy zorgt voor het grootste slot. Een sterk gitaarthema verbindt rustige passages en krachtige wisselwerkingen. Het keert terug nadat de muziek meerdere veranderingen heeft doorgemaakt. Het melodiegevoel rechtvaardigt de lengte. De woorden maken minder indruk. Hun romantische toon klinkt soms onhandig naast het sterke instrumentale materiaal.
Mirage overtuigt het meest wanneer de instrumenten leiden. De stemmen geven vorm, maar gitaarmelodieën, fluit en toetsenwisselingen dragen de identiteit. Sommige composities hebben nog de ruwe randen van een band die zijn aanpak ontwikkelt. Toch vormen de vijf oorspronkelijke stukken een goed ingedeelde plaat. Het contrast maakt de lange arrangementen uitnodigend, niet onnodig moeilijk.
