Lucy Gray
Envy on the Coast geeft melodieuze posthardcore op Lucy Gray een actieve, door gitaar geleide omgeving. Energiek spel gaat samen met piano en een stem die gepassioneerd kan klinken zonder de beheersing te verliezen. De muzikanten hebben genoeg vermogen om de bekende stijl interessant te houden. De grotere vraag is of de songs even gericht blijven als de uitvoeringen.
Sugar Skulls en The Gift of Paralysis zetten vroeg een sterke standaard. Dynamische zang staat naast gedetailleerde gitaarlijnen en wisselende ritmes. Dat geeft meer beweging dan een eenvoudige reeks coupletten en refreinen. Heldere melodische ideeën laten ook ruimte voor kleine instrumentale veranderingen.
Ryan Hunters stem is belangrijk voor die balans. Hij zingt hoog zonder voortdurend te overdrijven. Ingehouden momenten laten de krachtige zang meer tellen. De twee gitaren werken goed samen. Hun wisselwerkingen geven details terwijl bas en drums de arrangementen hecht verbinden.
Mirrors houdt de overtuigende muzikale aanpak vast. Het korte (x) Amount of Truth voegt een koorelement toe. Die ongewone onderbreking toont een groep die verder kijkt dan de duidelijkste versie van het geluid. De ambitie is aanwezig, ook als het resultaat de verandering niet helemaal rechtvaardigt.
Later wordt het verloop minder effectief. Starving Your Friends introduceert een pianoballad. Door er nog een trage song achter te zetten, neemt de vaart verder af. Meerdere tracks hebben kortere arrangementen en duidelijkere keuzes nodig over de belangrijkste ideeën. Het laatste deel bevat minder memorabele momenten dan de opening.
Dat maakt Lucy Gray een ongelijke kennismaking, al staat hier meer dan vakkundige imitatie. De zang heeft karakter, gitaren boeien en de band bouwt sterke songs wanneer het arrangement gericht blijft. Een strakkere plaat zou die kwaliteiten vaker vooraan zetten. De beste stukken geven nu al genoeg reden om te luisteren. De latere passages tonen waar de composities nog werk vragen.
