Foo Fighters
This Is a Call klinkt als de ontdekking dat een eenvoudige melodie veel herrie aankan. De opener van het Foo Fighters-debuut zet een heldere melodie tussen vervormde gitaren en laat beide goed hoorbaar blijven. Die balans is de belangrijkste trekker.
Dave Grohl nam bijna alle instrumenten zelf op. Toch voelt de plaat zelden als een demonstratie van wat één persoon kan. De directe uitvoeringen passen bij de songs. I'll Stick Around heeft een harder randje. Een aanhoudende gitaarfiguur en steeds krachtigere zang maken het compacte nummer echt dringend.
Big Me gaat de andere kant op. De lichte aanpak en korte, heldere melodie blijven hangen zonder groot refrein of dramatische volumewisseling. Het toont hoeveel van Grohls aantrekkingskracht in de melodie zelf zit. Distortion is een keuze, geen voorwaarde voor ieder nummer.
Ook Floaty is een hoogtepunt, met een sfeervolle opening voordat het zware spel binnenkomt. Good Grief is sneller en drukker. For All the Cows laat een speelse stemmingswisseling toe. Daardoor voelt het eerste deel gevarieerd, terwijl je steeds dezelfde paar muzikale uitgangspunten blijft herkennen.
Het latere gedeelte is ruwer en minder individueel afgetekend. Grohls enthousiasme voor schurend geluid is duidelijk. Sommige tracks doen alleen minder met hun riffs dan de beste met melodieën bereiken. Ook de eenvoudige opname kan verschillen uitvlakken wanneer de gitaren lang hard blijven.
Exhausted maakt dat vervagen aan het einde nuttig. Het dikke, beschadigde geluid roept een sfeer op die verder gaat dan de eenvoudige opbouw van het nummer. De plaat eindigt minder opgewekt dan ze begon. Foo Fighters is een wisselvallig maar erg aantrekkelijk debuut. Een handvol uitstekende songs en genoeg onstuimig detail voorkomen dat het eenvoudige plezier routine wordt.
