Day and Age
Frost* legde zichzelf voor Day and Age een nuttige beperking op: geen solo's. Voor een progrockband met zoveel instrumentaal vermogen is dat een opvallende keuze. De aandacht gaat daardoor naar de arrangementen, de ritmes en de manieren waarop een nummer van vorm kan veranderen, zonder een onderbreking voor individueel spierballenvertoon.
Het titelnummer laat die aanpak het duidelijkst horen. Met bijna twaalf minuten krijgt het veel ruimte, maar de beweging komt uit de lagen die zich rond het sterke refrein opbouwen. Vooral de drums zijn belangrijk. Ze houden een stevige, levendige puls vast, terwijl toetsen en gitaar het decor veranderen. Het klinkt weids, zonder een verzameling losse demonstraties te worden.
De elektronische klanken van Jem Godfrey bepalen een groot deel van het karakter. De melodieën zijn helder en toegankelijk, maar het geluid eromheen is vaak kouder of ongemakkelijker. John Mitchell geeft met zijn gitaar scherpe accenten en kleur, in plaats van steeds vooraan te gaan staan. De muzikanten laten zich nog steeds horen. Ze doen het alleen binnen de nummers.
Island Life is veel korter en pakt meteen. De lichte buitenkant maakt de donkere ondertoon interessanter. Die andere schaal werkt goed naast de langere stukken. Waiting for the Lie zoekt een ingehoudener sfeer op met de piano voorop. Kleine verschuivingen in het arrangement dragen de spanning. Zulke rustige details tellen net zo zwaar als de grotere ritmische passages.
Repeat to Fade geeft het slot een breder kader en haalt enkele ideeën van het album weer naar voren. Opnieuw blijkt hoe goed de band nadenkt over het verloop van de hele plaat. De productie houdt de verschillende klanken herkenbaar, wat helpt wanneer er zoveel detail te volgen is.
Day and Age komt minder direct binnen dan een progplaat met om de paar minuten een spectaculaire solo. Het beloont een ander soort aandacht. De aantrekkingskracht zit in hoe de partijen op elkaar aansluiten en geleidelijk veranderen. Wie melodie, sterke drums en een beetje ongemak in progressieve rock waardeert, kan hier veel aan hebben. De beperking blijkt de band juist veel vrijheid te geven.
