Falling Satellites
Towerblock breekt een vertrouwd progressief rockgeluid open met elektronica. Klankwisselingen verrassen door hun plotselingheid, maar de melodische draad blijft. Dat maakt Falling Satellites aantrekkelijk: Frost* gebruikt de studio als een instrument dat de compositie kan bijsturen.
Voor dat experiment is het emotionele terrein al neergezet. First Day opent kort en ruimtelijk. Gelaagde stemmen klinken welkom en onzeker tegelijk. Numbers brengt daarna een dringender ritme en direct aantrekkelijke zang. De volgorde maakt de omvang uitnodigend zonder te beloven dat alles eenvoudig blijft.
Jem Godfrey bewerkt stemmen bijzonder goed. Harmonieën, effecten en kleine verschuivingen geven de zang een actieve rol in de arrangementen. De melodieën zijn sterk genoeg voor die effecten. Daardoor geeft de productie meestal karakter in plaats van gebrek aan gevoel te verbergen.
Signs brengt zware gitaar en meerdere ritmische veranderingen. Het is krachtig, maar voelt tussen Towerblock en Lights Out minder eigen dan de buren. Lights Out kiest prettig voor zachtere elektronische pop. De verschillende stemmen maken de openheid overtuigend.
Verderop vormen meerdere stukken een brede beweging. Heartstrings opent die goed met scherpe synthetische klank, zware gitaar en gedeelde zangmelodieën. Daarna kan de ritmesectie instrumentaal de vaart veranderen. Het wordt zo meer dan een reeks heldere toetsen- en gitaarleads.
Last Day maakt het belangrijkst kleiner. Na alle activiteit geeft het beschouwende karakter ruimte om open te eindigen. Daardoor worden de grote gebaren menselijker. De ideeën over toeval en bestaan sluiten aan op iets direct herkenbaars.
Falling Satellites is druk, maar heeft sterke melodieën als kern. Sommige details concurreren om aandacht. De beste songs geven alle overvloed een doel. Elektronisch spelplezier, zware rock en stille reflectie worden zelfverzekerd tot één plaat verbonden.
