Life in the Wires
Frost geeft de melodieën op Life in the Wires* alle ruimte om zich te ontwikkelen. Het vijfde album van de Britse band is een lang, ambitieus dubbelalbum waarop gitaar- en toetsensolo's weer nadrukkelijk op de voorgrond staan. De ingewikkelde arrangementen maken vaak indruk, maar de heldere zangmelodieën zijn minstens zo belangrijk om de hele plaat te laten werken.
Het verhaal draait om iemand die via een stem op een oude radio probeert te ontsnappen aan een streng gecontroleerde toekomstmaatschappij. Dat verbindt de songs zonder dat de muziek volledig afhankelijk wordt van het verhaal. Jem Godfrey neemt het grootste deel van de leadzang voor zijn rekening, met John Mitchell op gitaar, Nathan King op bas en Craig Blundell op drums. De band schakelt soepel tussen moderne toetsenklanken, zwaarder spel en rustige stukken waarin de piano leidt.
The Solid State Orchestra en Evaporator laten horen hoe goed gedetailleerde arrangementen en pakkende melodieën samengaan. Er gebeurt veel, maar de zang houdt een duidelijke functie. Moral and Consequence is nog zo'n uitgebreid stuk. In de twee delen van het titelnummer krijgen terugkerende ideeën de tijd om te veranderen. Daardoor voelt de lengte doordacht, in plaats van alleen maar royaal.
De rustigere tracks zorgen voor welkome afwisseling. Absent Friends en Sign of Life kiezen voor zachtere melodieën en geven even rust tussen het ingewikkeldere materiaal. Propergander gaat juist de andere kant op, met zwaardere gitaren. Die variatie is belangrijk op een album dat zoveel tijd en aandacht vraagt.
Het tweede deel van Life in the Wires duurt bijna zestien minuten en is een van de grootste stukken op de plaat. De wisselende secties passen bij de voorkeur van de band voor lange composities, al kan de hoeveelheid details overweldigend zijn. Het meer beschouwende Starting Fires sluit daarna rustiger af. Na zoveel beweging is dat een goede keuze.
Niet iedereen zal behoefte hebben aan een progrockalbum van deze omvang. Sommige ideeën hebben tijd nodig om te landen, en de hele plaat is minder direct toegankelijk dan de sterkste melodieën doen vermoeden. Toch overtuigt de combinatie van heldere songs, sterk spel en zinvolle contrasten. Er zit genoeg inhoud achter de ambitie om de volledige tocht de moeite waard te maken.
