A Trick of the Tail
A Trick of the Tail geeft Genesis een zelfverzekerde weg verder met Phil Collins als leadzanger. Zijn warme voordracht past bij melodieën. Vreemde verhalen en gedetailleerde arrangementen blijven. Het progressieve karakter is sterk. De spelers vinden ruimte binnen zorgvuldig verbonden songs.
Dance on a Volcano introduceert energiek. Wisselend ritme, actieve bas en krachtige gitaar tonen een band die lastig materiaal beheerst. Collins imiteert Peter Gabriel niet. De urgentie van het arrangement maakt de details direct, niet alleen van een afstand bewonderenswaardig.
Entangled haalt zachtheid naar voren met zachte gitaar en melodieuze zang. Mad Man Moon geeft Tony Banks' piano een grotere rol in een uitgebreid arrangement dat de melodie vasthoudt. De rustige stukken zijn belangrijk voor de aantrekkingskracht.
Squonk geeft een zware beat en sterke bas. Ripples gaat van een delicaat begin naar een uitgebreider instrumentaal gedeelte. Het contrast bewaart tempo. Complexiteit wordt toegevoegd zonder van iedere song een aparte concentratietest te maken.
Het titelnummer is licht. Compacte vorm, levendig ritme en gelaagde stemmen geven ouderwetse popcharme. Robbery, Assault and Battery overtuigt minder. Theatrale zang herinnert aan Gabriel, maar het karakter ligt Collins minder natuurlijk. De song mist het gemak van omliggend materiaal.
Los Endos laat instrumenten nog eenmaal werken en brengt eerdere ideeën terug. Het eindigt effectief op een plaat die kracht uit muzikale verhoudingen haalt. A Trick of the Tail geeft meer terug via sfeer en opbouw dan via een stroom directe hooks. De beste songs maken die ruil prettig. Genesis klinkt klaar om verder te gaan zonder zijn onderscheidende details achter te laten.
