Burnt Sugar
Gouge Away geeft hardcore op Burnt Sugar een breder, onrustiger karakter. Gitaren schuren, maar de arrangementen laten ook meer melodie en traagheid toe. Christina Michelle verbindt die benaderingen. Haar stem wisselt beheersing met krachtige kreten af. Het is een compacte plaat met veel bereik binnen de ruwe klank.
Only Friend zet het karakter neer met gespannen zang en groeiende vervorming. Het herhaalde idee wint kracht wanneer de instrumenten zich eromheen verzamelen. De opening heeft richting zonder een groot of ingewikkeld arrangement.
Fed Up geeft daarna directe energie. De bas stuwt de song voort. Zang en gitaren verhogen de druk eromheen.
Slow Drown gebruikt meer contrast. Melancholieke gitaar en verlangende zang groeien naar een zware groove. Rauwe passages onderbreken de zachte stemming.
Ghost geeft de compositie meer ruimte. Bas en kronkelende gitaren maken een trage omgeving. Michelles cleane zang geeft een andere kleur voordat de rauwe voordracht terugkomt. Melodie blijft tellen wanneer de uitvoering minder ingehouden wordt.
De instrumenten werken goed samen. De ritmesectie houdt beweging. Gitaren kunnen leiden of teruggaan naar eenvoudige akkoorden. Die soepelheid laat de zang van aanpak veranderen zonder de band ondergeschikt te maken.
Raw Blood kiest een losser slot met rustige gesproken voordracht, herhaalde achtergrondstemmen en nevelig gitaarlawaai. Het is abstracter dan de directe songs eerder. Of het werkt, hangt af van hoeveel ruimte je rond de zware aanval wilt.
Burnt Sugar is het sterkst wanneer de mogelijkheden een duidelijke song dienen. Kracht, melodie en een overtuigende stem komen samen. Zo laat Gouge Away veel afwisseling horen zonder de centrale urgentie te verliezen.
