Fractured
Elektronische ritmes geven Fractured een duidelijke puls. Het spel van Mariusz Duda voorkomt dat de muziek koud wordt. Akoestische gitaar, expressieve bas en zorgvuldig gelaagde zang krijgen een plek in Lunatic Souls sfeervolle geluid. Sterke melodieën staan naast vrijere passages. Klankwisselingen geven ook de rustige delen een duidelijk doel.
Blood on the Tightrope zet die aanpak meteen neer. Een bewerkte stem wordt deel van de ritmische basis. Percussie en toetsen ontwikkelen zich daaromheen. Piano voegt warmte toe, voordat de bas het stuk naar het einde helpt.
Anymore biedt een directere songvorm. Een melodie en open stem staan tegenover elektronische beweging die het arrangement actief houdt. Crumbling Teeth and the Owl Eyes plaatst daarna akoestische gitaar naast orkestrale klanken. De intimiteit krijgt er iets onrustigs door.
Ook Red Light Escape vindt de balans goed. De bas heeft een grote rol onder de elektronische lagen. Marcin Odyniecs saxofoon voegt een andere expressieve kleur toe.
A Thousand Shards of Heaven pakt het breedst uit. Een zacht begin brengt akoestische instrumenten, strijkers en saxofoon geleidelijk in contact met een stevige elektronische beat. De lange vorm laat de verhouding tussen die onderdelen veranderen. Het maakt dit een van de ambitieuste stukken op de plaat.
Battlefield keert terug naar een kouder, opener geluid en groeit daarna naar een voller arrangement. Moving On sluit af met een eenvoudigere puls en een opener gevoel. Die veranderingen geven de plaat emotioneel meer bereik dan de algemene melancholie alleen.
Een paar lange passages herhalen ideeën vaker dan nodig. De teksten zeggen soms ook te rechtstreeks wat ze voelen. Daar staat de kwaliteit van de arrangementen tegenover. Fractured verbindt elektronische en akoestische klanken via melodie en uitvoering. De details ondersteunen de songs en maken de plaat boeiend.
