Black Lines
Op Black Lines krijgen de gitaren van Mayday Parade veel meer te vertellen. Het geluid is ruwer, de riffs wegen zwaarder en Derek Sanders laat een schurend randje in zijn stem toe. Dat levert enkele van de interessantste arrangementen van de band op. Vooral wanneer een nummer zijn donkere idee helemaal volgt. Je hoort ook waar de aanpak nog in ontwikkeling is.
“Hollow” pleit overtuigend voor die richting. De gitaarklank verandert meteen de sfeer. De zware melodieuze beweging maakt het onrustig. Sanders overtuigt met zijn minder gladde voordracht. De uitvoering heeft een eigen karakter en voegt niet alleen distortion aan een bekende formule toe. Ook “All On Me” profiteert van de nadrukkelijkere gitaar en de goed geplaatste drumfills.
De rustige songs zijn belangrijk voor het verloop. “Letting Go” kiest akoestisch, met een lichter gevoel dan het onderwerp van een breuk suggereert. “Narrow” begint met getokkelde akkoorden en een ingehouden stem, voordat de hele band de omvang verandert. Die inzet werkt doordat het begin zijn eigen stemming mocht opbouwen. Het korte “Look Up And See Infinity, Look Down And See Nothing” maakt spanning met lege ruimte en een onrustiger sfeer.
Sommige nummers zijn minder zeker. De agressie van “One Of Them Will Destroy The Other” maakt de opening krachtig, maar de vocale felheid wordt meer neergezet dan werkelijk opgebouwd. “Until You're Big Enough” volgt een bekende Mayday Parade-vorm zonder het karakter van de sterkere experimenten te vinden. De wisselingen tussen beide benaderingen laten het album soms onbeslist voelen.
Toch valt er op Black Lines iets te ontdekken. Bas en drums krijgen ruimte om bij te dragen. De gitaren doen meer dan een groot refrein ondersteunen. In het beste materiaal hoor je het emotionele ongemak in het arrangement zelf. “Hollow” en “Narrow” geven die ambitie een overtuigende vorm.
