Mayday Parade
Oh Well, Oh Well geeft Mayday Parade tijd voordat de volle kracht verschijnt. Piano en strijkers laten Derek Sanders alleen met zijn teleurstelling. Daarna maakt de band hetzelfde gevoel veel groter. Die omslag is voorspelbaar, maar de melodie en uitvoering rechtvaardigen het wachten.
Het naar de band vernoemde album gebruikt die emotionele opbouw vaker en blijft door zorgvuldige arrangementen boeien. No Heroes Allowed maakt ruimte voor een gitaarsolo en verschillende stemmen. Ook When You See My Friends profiteert van de zangwisseling. Sanders krijgt ondersteuning zonder dat zijn voordracht uit beeld verdwijnt. Het klinkt als een groep met een gezamenlijke muzikale taal, niet als een zanger met inwisselbare begeleiding.
Het snelle Priceless geeft een nuttige opleving. Call Me Hopeless, But Not Romantic bevat een van de sterkste zangprestaties. Sanders laat spijt direct voelen zonder de melodie te verliezen. De duidelijk aanwezige drums bewegen het arrangement vooruit en tellen niet alleen de maat. Ook akoestische gitaar, toetsen en strijkers verbinden delen doelgerichter dan hun vertrouwde klank doet vermoeden.
Stay brengt de verwachte ballad overtuigend. Elders steunen de teksten soms te sterk op algemene uitspraken over pijn. Een andere emotionele invalshoek zou dan meer opleveren dan nog een opbouw naar het refrein. De songs zijn degelijk genoeg om hun beperkingen te accepteren. Die beperken wel hoeveel verschillende situaties ze kunnen uitdrukken.
Happy Endings Are Stories That Haven't Ended Yet sluit bevredigend af door de zachte en zware kanten samen te brengen. De plaat slaagt door goede verbindingen tussen stemmen, secties en aangrenzende songs. Dit is zorgvuldig samengestelde emotionele rock. De beste nummers maken het vertrouwen in de bekende middelen terecht.
