Monsters in the Closet
Mayday Parade bouwt Monsters in the Closet op een vertrouwde combinatie van poppunkenergie, grote refreinen en rustige songs over moeizame relaties. Het vierde album slaat geen wezenlijk nieuwe richting in. Wel geven het sterkere gitaarwerk en de zorgvuldig gearrangeerde zang het bekende geluid meer detail en overtuiging.
Ghosts begint met stemmen voordat de volledige band invalt. Daarmee wordt de samenzang meteen een belangrijk onderdeel van de plaat. Ook de gitaren doen meer dan het refrein ondersteunen. Leadpartijen en solo's brengen extra beweging, terwijl Derek Sanders met zijn zang de melodieën centraal houdt.
De wisselwerking tussen Sanders en Jake Bundrick voegt een waardevolle laag toe. Hun stemmen kunnen een vertrouwd refrein meer karakter geven, vooral als de song voor beiden genoeg ruimte laat. Soms draagt Sanders echter zoveel van het materiaal dat de zang minder afwisselend wordt dan mogelijk was. Juist door de sterke samenzang valt die gemiste kans extra op.
Last Night for a Table of Two heeft een steviger ritme en een opvallende gitaarsolo. Zo laat de band horen dat meer gewicht niet ten koste hoeft te gaan van de pakkende melodie. Het zachte materiaal overtuigt vaak nog meer. In Even Robots Need Blankets ondersteunt de piano een kwetsbaardere zangpartij. 12 Through 15 geeft de emotionele voordracht ruimte zonder alles weer richting een snel refrein te sturen.
Later op de plaat worden de songs sterker. Demons is nog een moment dat blijft hangen. Angels geeft het slot meer omvang, met strijkers die het arrangement verdiepen. De band overtuigt het meest wanneer een heldere melodie en een doordachte klankverandering de emotie overbrengen.
Er zijn ook zwakkere stukken. Sommige snelle songs blijven te dicht bij bekende Mayday Parade-patronen en de relatieteksten worden soms voorspelbaar. Girls heeft een duidelijk pakkend refrein, maar laat ook horen hoe snel directheid bij deze band in al te grote eenvoud kan omslaan. Een constantere eerste helft zou het album sterker maken.
Monsters in the Closet is wisselvallig, maar de moeite waard. De beste ballads, samenzang en gitaardetails bieden meer dan doorsnee poppunk. De songs zijn alleen niet altijd even sterk als de uitvoeringen.
