Sunnyland
Mayday Parade weet hoe je een verdrietig liedje maakt. Op Sunnyland herinnert de band zich ook dat wat lawaai nuttig kan zijn. De plaat beweegt tussen directe gitaarrock en de zachtere, emotionele songs die je verwacht. Soms voelt dat vertrouwd. Op zijn best laat het overtuigend horen waarom je mag blijven doen waar je goed in bent.
Never Sure is een sterke opener. De gitaren gaan aan het werk voordat het album zich in herinneringen kan nestelen. Derek Sanders heeft de juiste stem: helder genoeg voor de melodie, met genoeg inspanning om de grote momenten verdiend te laten voelen. Stay the Same is ook een hoogtepunt en combineert een opbeurend refrein met de zwaardere kant van de band.
Is Nowhere heeft meer kracht dan de rustige songs doen vermoeden. Dat voorkomt dat de plaat één lange verzameling spijtbetuigingen wordt. Het maakt de terugkeer naar bijvoorbeeld Piece of Your Heart ook effectiever. Die song heeft eenvoudige aantrekkingskracht. Het arrangement groeit rond een intiem idee en het refrein doet de rest. Meer uitleg is niet nodig.
Het akoestische Take My Breath Away is bijzonder goed. De strijkers geven warmte zonder de song te bedelven. Sanders laat de melodie haar werk doen. Het afsluitende titelnummer kiest een vergelijkbare route en kijkt met genegenheid en verdriet terug op de kindertijd. Een passend einde voor een plaat die zo vaak vrede met het verleden probeert te sluiten.
Niet alles verdient dezelfde aandacht. Always Leaving voelt minder noodzakelijk. Het album zou wat kunnen verliezen zonder veel karakter kwijt te raken. De wisselingen tussen energieke rock en beschouwende ballads werken meestal, maar gebeuren vaak genoeg om het midden wat voorspelbaar te maken.
Toch heeft Sunnyland echte songs achter die bekende aanpak. De band overtuigt met de gitaren open en net zo goed wanneer hij terugneemt. Wie emotionele rock met goede melodieën zoekt, zonder verborgen gevoelens, vindt hier genoeg.
