Spirits
Spirits geeft Nothing Mores zware rock meer elektronica. Synths en bewerkte basklanken staan naast gitaren. Jonny Hawkins wisselt melodie met veel hardere zang. Er zijn krachtige songs. De experimenten vormen niet altijd een even overtuigend geheel.
Turn It up Like (Stand in the Fire) maakt direct een punt met riffs, synths en zangwoede. Tired of Winning plaatst die mix rond een duidelijker refrein. De zware opening en stemwisselingen houden fysieke kracht onder gepolijste productie.
You Don't Know What Love Means vindt melodieuze balans. Bas en leadgitaar werken nauw en geven de stem een vaste ritmische basis. De zang maakt het directe arrangement emotioneel aantrekkelijk.
The Other F Word groeit vanuit traag begin naar een bass drop en harde zang. Dream with Me heeft een sterk gitaaridee. Snelheid, leadspel en een zware bridge geven later een welkome energiestoot.
Rustige experimenten zijn wisselvalliger. Déjà Vu blijft lang ingetogen elektronisch. Zorgvuldig drumspel voegt kleine details toe voordat de klank groeit. Ook Face It gaat langer door dan de ideeën nodig hebben.
Het titelnummer eindigt beter. Het arrangement wordt geleidelijk zwaarder. Hawkins gebruikt ingetogen en krachtige zang voor de laatste ontlading. Het geeft een duidelijke afronding.
Spirits heeft goed spel en memorabele zanguitvoeringen. Het probleem is consistentie. Na een sterk idee kan een minder compleet experiment komen. Nothing More werkt wanneer elektronica, gitaargewicht en melodische hook elkaar in een gerichte song versterken.
