A Fever You Can't Sweat Out
Panic! at the Disco heeft op A Fever You Can't Sweat Out genoeg ideeën voor een veel rommeliger plaat. Elektronische beats, heldere synthesizers, pianoversieringen en theatrale zang vragen allemaal ruimte. Verrassend vaak passen die concurrerende interesses binnen een compacte, aanstekelijke song.
Het album kent twee brede benaderingen. De eerste helft leunt op geprogrammeerde klanken en dansritmes. De latere songs voegen ouderwetsere theaterkleuren toe. Intermission verbindt die kanten en gaat van een elektronische lus naar piano. Het ontwerp wordt duidelijk, al duurt de overgang langer dan nodig.
Time to Dance benut de eerste aanpak bijzonder goed. Het snelle ritme past bij Brendon Uries drukke zang. Elektronische details helpen de song bewegen in plaats van alleen versieren. Ook London Beckoned Songs About Money Written by Machines maakt van zijn volle arrangement nuttige urgentie.
Urie is een sterke aanwezigheid. Hij kan alleen elke regel laten klinken alsof die een dramatisch gebaar verdient. Dat wordt vermoeiend wanneer de compositie minder helder is. Nails for Breakfast, Tacks for Snacks verbindt stemeffect en melodie minder goed. Het oppervlak vraagt meer aandacht dan de song beloont.
De tweede helft vindt een eigener balans. But It's Better If You Do geeft piano en stem een speelse omgeving. I Write Sins Not Tragedies maakt van een klein tafereel van publieke schaamte een uitzonderlijk memorabele popsong. De strijkersfiguur en goed getimede onderbrekingen maken het drama goed te volgen.
Build God, Then We'll Talk sluit af met nog een sterke melodie en verder ontwikkelde sfeer. De slimheid kan pronken. De woorden lijken soms vooral ongewoon te willen klinken in plaats van iets precies te zeggen. De melodieën blijven de extra drukte rechtvaardigen. A Fever You Can't Sweat Out is een ongemakkelijk, inventief debuut waarvan de beste songs dat ongemak aantrekkelijk maken.
