Brand New Eyes
Paramore maakt moeilijke gevoelens op Brand New Eyes bijna onmogelijk te ontwijken. De gitaren staan gespannen, Hayley Williams zingt scherper en zelfs heldere melodieën dragen teleurstelling. Het werkt vooral wanneer die druk de ontwikkeling verandert, niet alleen het volume van het refrein.
Careful opent krachtig. Een kronkelende gitaar en hard ritme geven Williams iets stevigs om tegenin te zingen. Even minder begeleiding maakt de pijn onder het zelfvertrouwen duidelijker. Er zit meer dan één gevoel in de song, waardoor de aanval overtuigt.
Ignorance is direct en maakt van frustratie een scherpe, energieke uitwisseling. Playing God heeft lichtere gitaren en een toegankelijkere melodie, maar even duidelijke teleurstelling. Samen houden ze de confrontatie vast zonder dezelfde uitvoering te herhalen.
Brick by Boring Brick is bijzonder sterk geschreven. Het grote refrein hoort bij een song die al een eigen, vreemde wereld heeft neergezet. Ook Turn It Off staat centraal. Williams krijgt ruimte tussen terughoudendheid en krachtige zang. Door de druk op een regel te veranderen, laat ze eenvoudige woorden verschillende gevoelens dragen.
De volgorde is niet volmaakt. Looking Up en Where the Lines Overlap brengen welkom optimisme, maar hun vergelijkbare energie naast elkaar maakt dat stuk minder eigen. The Only Exception is zachter en akoestisch. De eenvoud werkt beter dan een uitgebreid arrangement had gedaan.
De twee laatste songs tonen de breedte. Misguided Ghosts is klein en kwetsbaar, met akoestische gitaren onder zorgvuldige zang. All I Wanted geeft die kwetsbaarheid vervolgens een enorme, veeleisende stem. Het contrast is verdiend doordat beide helder over hun centrale gevoel zijn. Paramore zet spanning vaak genoeg om in sterke songs om het moeilijke emotionele terrein de moeite waard te maken.
