Riot!
Hayley Williams geeft Riot! een stem die van een scherpe beschuldiging naar een open, hoge melodie kan gaan zonder haar karakter te verliezen. Paramore bouwt de songs voor dat bereik. De gitaren zijn helder en krachtig, de drums blijven duwen en de refreinen worden als grote momenten neergezet.
For a Pessimist, I'm Pretty Optimistic maakt de omvang snel duidelijk. Williams klinkt zeker, ook wanneer de woorden over teleurstelling gaan. Onder haar beweegt genoeg om de zang bij het geheel te laten horen. Het is geen zangeres in de schijnwerpers met een begeleiding erachter.
That's What You Get laat het samenspel het sterkst horen. Het ritme veert, de gitaren laten de melodie ruimte en het refrein groeit natuurlijk uit het couplet. Het is opwindend zonder ieder moment even hard te maken. Hallelujah is openlijker groots. De zang doet veel om die titel waar te maken.
Misery Business heeft onmiskenbare muzikale lading. Snelle wisselingen, een snijdende gitaarlijn en nadrukkelijke zang maken het moeilijk te negeren. De triomf in de liefde die de tekst beschrijft, spreekt minder aan. De wrede kijk op een andere vrouw vernauwt het perspectief. Door de sterke uitvoering valt die beperking juist op; ze verdwijnt er niet door.
Het rustige verdriet van When It Rains brengt noodzakelijke gevoelsafwisseling. Williams kan onzekerheid overbrengen zonder haar stemkracht op te geven. Later maakt Fences het ritme lichter en beweeglijker. De band blijkt ook te kunnen overtuigen wanneer niet alles voortdurend vooruit hoeft te jagen.
Andere tracks hebben minder eigen vorm. Intensiteit wordt soms het verwachte antwoord op ieder probleem. Toch verdient Riot! veel van zijn opwinding door heldere melodieën en overtuigend spel. De jeugdige stelligheid kan ongemakkelijk zijn. Het vakmanschap daarachter maakt de plaat veel interessanter dan alleen wat jeugdige bravoure.
