Closure / Continuation
Na veel te veel jaren is Porcupine Tree terug. En het is een goede plaat geworden. Als jarenlange fan had ik flink teleurgesteld kunnen raken, maar de band heeft dat niet laten gebeuren. Ik was ook bij de liveopname in Amsterdam: drie uur lang puur muzikaal plezier.
Het album begint sterk met "Harridan". Een van de hoogtepunten is "Of the New Day", dat misschien zelfs Steven Wilsons favoriet is. Het laat goed horen hoe de band verschillende stemmingen combineert, van donker en zwaar tot melodieus. Wilsons zang en gitaarspel spelen daarin een belangrijke rol. "Rats Return" zet daar een stevige combinatie van intense gitaren en zang tegenover.
Ook "Dignity" overtuigt, met een aanstekelijke, opgewekte melodie die aan The Beatles en ELO doet denken. De tekst zet aan tot nadenken en raakt aan zelfreflectie en dakloosheid. "Herd Culling" heeft complexe arrangementen die verwijzen naar eerder werk, maar toch fris klinken.
"Walk the Plank" springt er minder uit, al blijft het een boeiend nummer. Het album eindigt met "Chimera’s Wreck", een groot, emotioneel stuk dat laat horen hoe goed deze band progressieve rock beheerst.
De deluxeversie voegt daar "Population Three", "Never Have" en "Love in the Past Tense" aan toe. Elk nummer breidt de afwisselende klank van het album verder uit.
Closure / Continuation combineert het vertrouwde Porcupine Tree met nieuwe wendingen. Dat zal bestaande fans aanspreken en kan ook nieuwe luisteraars overtuigen. De band laat horen hoe je relevant blijft binnen de progressieve rock.
Nu maar hopen dat het Continuation wordt in plaats van Closure.
