Deadwing
Deadwing geeft zijn rustige songs evenveel gezag als de zware. Lazarus voelt niet als een pauze tussen gitaaroefeningen. De melodie en fijne begeleiding vormen een ander emotioneel middelpunt. Daardoor krijgt de kracht eromheen meer betekenis.
Het contrast met Shallow is direct. Die song gebruikt een stevige riff en een nadrukkelijk refrein en maakt snel zijn punt. Lazarus laat daarna een zachte melodie de aandacht dragen. Steven Wilson werkt in beide omgevingen goed. Hij blijft bij de song, in plaats van elke instrumentale verandering met grotere zang te willen beantwoorden.
Arriving Somewhere But Not Here is het breedste statement. In meer dan twaalf minuten beweegt Porcupine Tree door een meeslepende opening, een heldere zangmelodie en een zwaarder instrumentaal deel. Het voelt niet als losse stukken achter elkaar. De veranderingen in gewicht geven richting. De omvang wordt verdiend door de relatie tussen de delen.
De productie is daarbij belangrijk. Gitaren kunnen imposant worden. Piano, toetsen en kleine geluiden blijven betekenis houden wanneer het arrangement terugtrekt. De plaat zit vol bewuste studiodetails. De band gebruikt ze om de verschillende ruimtes in de muziek helder te maken.
Halo en Open Car verbinden het album aan directere rock. Hun riffs komen meteen binnen. De zanglijnen voorkomen dat alleen precisie wordt getoond. Die variatie houdt ook de lange stukken krachtig. De plaat begrijpt dat een uitgebreid arrangement baat heeft bij een compacte buur.
Het spookverhaal op de achtergrond is minder noodzakelijk dan de sfeer die het oplevert. De songs werken emotioneel ook als het grotere verhaal onduidelijk blijft. Die openheid is een voordeel. Spanning en rust kunnen zo hun eigen betekenis dragen.
Deadwing is zelfverzekerd en heeft gevoel voor schaal. De harde delen wegen doordat de rustige inhoud hebben. Melodie verbindt de benaderingen. Arriving Somewhere But Not Here staat centraal. Lazarus laat even duidelijk horen hoeveel de band kan uitdrukken wanneer elk onderdeel een doel heeft.
