Love, Fear and the Time Machine
Riverside geeft de melodieën op Love, Fear and the Time Machine opvallend veel ruimte. De gitaren houden hun expressieve details. Mariusz Duda's stem draagt meer van het directe gevoel. De warmte laat spijt en onzekerheid opkomen zonder dat agressief spel die hoeft te benadrukken.
Lost begint afgemeten en beschouwend. Het introduceert herinneringen en keuzes voordat de instrumenten krachtiger worden. Under the Pillow geeft steviger ritmische aanwezigheid. Gitaar en toetsen bouwen rond een herkenbare melodie. De herhaalde figuur verderop krijgt betekenis doordat de partijen eromheen groeien.
Addicted volgt een andere route. De directe puls en het toegankelijke refrein laten het onderwerp verbinding bedrieglijk comfortabel voelen. Het rustige einde verandert de schaal in plaats van alleen de melodie te herhalen. Er blijft onzekerheid na het gemakkelijke oppervlak.
In Saturate Me lonen de instrumentale details bijzonder. Vol bandspel wisselt met open zangpassages en geeft interne beweging. De bas blijft belangrijk zonder alles vanzelf zwaar te maken. De toetsen voegen even goed vorm als sfeer toe.
Afloat maakt de ruimte kleiner. Discard Your Fear nodigt daarna ritmisch directer uit. De gepolijste melancholie kan erg gelijkmatig voelen, maar zulke verschillen houden het eigen karakter van de songs hoorbaar. De muzikanten blijven alert op kleine accentverschuivingen.
Towards the Blue Horizon is het sterkste lange stuk. Herinneringen aan de jeugd krijgen meer emotioneel gewicht wanneer de muziek krachtiger wordt. Nostalgie is daardoor ingewikkeld, niet alleen troostrijk. Time Travellers reflecteert daarna rustiger. Found rondt af met een opener gevoel van mogelijkheden.
De hoop overtuigt doordat de plaat ook ruimte voor aarzeling heeft gemaakt. Niet elk arrangement hoeft dramatisch te veranderen om toch verandering te suggereren. Een heldere stem, een elegante gitaarreactie en een goed geplaatste pauze zijn vaak genoeg. Riverside vindt veel diepte in die zachtere aanpak.
