The Light
Spock's Beard stelt zich op The Light voor met vier ambitieuze tracks waarin melodie veel ruimte krijgt. Lange arrangementen, wisselende ritmes en drukke toetsen plaatsen de plaat stevig in de progrock. Er is ook iets speels. Neal Morse geeft de vele wendingen met zijn expressieve zang een menselijk middelpunt.
Het titelnummer laat veel van dat karakter horen. Sterke rockmelodieën wisselen af met vreemde zangeffecten en een korte passage met Latijns-Amerikaanse invloeden. De terugkeer naar het beginmateriaal verbindt de stemmingen. De band probeert enthousiast dingen uit. Humor helpt te voorkomen dat de grote opzet te ernstig wordt.
Go the Way You Go loopt vloeiender. Ritmes blijven verschuiven en instrumenten krijgen ruimte om te verkennen, maar de zangmelodieën bieden duidelijke terugkeerpunten. In het middendeel werken de muzikanten doeltreffend samen zonder dat de hele song een lange solopauze wordt.
The Water is met ruim drieëntwintig minuten het grootste stuk. Een cello-intro leidt naar uiteenlopende stemmingen: krachtige groepszang, rustige passages en een deel met jazzrockgevoel. Er zijn veel goede ideeën. Het plotselinge, herhaalde gevloek in één sectie leidt alleen meer af dan dat het iets uitdrukt. De variatie is groot genoeg om te herstellen, maar niet alle onderdelen wegen even zwaar.
On the Edge sluit met een directere aanval af. De bas staat sterk vooraan. Het korte arrangement geeft de plaat een welkome laatste duw. Na de lange stukken is die duidelijkere route door de song nuttig.
De invloed van oudere progbands is vaak overduidelijk, vooral in toetsen en grote structuren. The Light heeft meer eigenheid in energie en zang dan in een volledig nieuwe muzikale taal. Met wat inkorten zouden ook de langste passages beter werken.
Ondanks die grenzen is dit een boeiend debuut. Spock's Beard maakt ingewikkelde muziek levendig, melodieus en soms grappig. Zo ontstaat een geluid met genoeg karakter om boven de bekende wortels uit te stijgen.
