V
Op V bouwt Spock's Beard grote arrangementen rond heldere, memorabele melodieën. Toetsen en gitaar bewegen tussen zachte passages en zware rock. Een actieve ritmesectie houdt alles in beweging. De plaat werkt het best wanneer die energie een sterke song dient, niet alleen nog een koerswijziging toevoegt.
At the End of the Day opent met ruim zestien minuten wisselende stemmingen. Stevige gitaarakkoorden ontmoeten levendige bas, orgel en ingewikkelde drums. De zangdelen geven een duidelijk middelpunt. Een lichte Latijns-Amerikaanse passage brengt variatie. Er zijn overal sterke ideeën. Terugkerende bekende thema's laten het stuk soms alleen langer voelen dan nodig.
Revelation kiest een geconcentreerdere route. Rustige toetsen en een ingetogen couplet groeien naar een veel zwaarder refrein. De gitaarsolo voegt gevoel toe zonder over te nemen. Hier versterkt contrast de song bijzonder duidelijk.
Thoughts, Pt. 2 biedt andere details. De akoestische opening maakt plaats voor hard spel en gelaagde stemmen die tegen elkaar in bewegen. Bas en gitaar zijn actief. De korte duur houdt het ongewone arrangement gericht. Oudere progressieve rock klinkt duidelijk door. De uitvoeringsenergie maakt die invloed makkelijker te waarderen.
All on a Sunday geeft een heldere, directe melodie. Goodbye to Yesterday vertraagt daarna met akoestische gitaar en zachte zang. De klankverandering is prettig. De zachte stemming remt wel de vaart voor het grote slotstuk.
The Great Nothing neemt ongeveer zevenentwintig minuten voor instrumentale aandrijving, rustige zang en een grote laatste terugkeer. De centrale melodie verbindt de vele gedeelten. Het einde heeft echte kracht. Sommige middenpassages leunen te zwaar op bekende progressieve gebaren.
V maakt indruk, maar kon strakker geredigeerd. Het spel en de melodieën trekken sterk. De herhaalde structuren maken het minder avontuurlijk dan de omvang suggereert. De sterkste songs laten horen hoe overtuigend Spock's Beard kan zijn wanneer technische details en direct gevoel samenwerken.
