Inviolate
Steve Vai maakt op Inviolate van ongewone gitaarideeën een gevarieerde instrumentale plaat. Er wordt veel veeleisend gespeeld. Melodie, ritme en klankwisselingen geven de beste stukken vorm. Het overtuigt minder wanneer technische activiteit het belangrijkste wordt. Dat levert sterke tracks op naast passages die indrukwekkender zijn dan meeslepend.
Teeth of the Hydra opent effectief. Warme leadgitaar beweegt over een licht ritme met Latijns-Amerikaanse invloeden. De gitaarpartijen vormen samen een vol arrangement. Het stuk bouwt goed op.
Little Pretty geeft gitaar, bas en drums een funkier wisselwerking. De ongemakkelijke melodische kleur laat Vai het instrument op een andere manier bijzonder maken dan met snelheid alleen.
Candlepower is vooral interessant. Met de vingers getokkelde gitaar en een jazzmelodie bewegen rond een ontspannen ritme. Losse partijen vormen een levendig gesprek. De technische uitdaging telt omdat het arrangement er een muzikale omgeving voor geeft.
Avalancha brengt meer rock terug. De zware riff biedt houvast tussen het soepelere spel. Greenish Blues vertraagt later en geeft nog een expressieve leadpartij. De rust legt ook de neiging bloot om ideeën te lang te laten doorgaan.
Zwakke passages hebben minder eigen begeleiding. Sandman Cloud Mist eindigt met mooie gitaarklanken, maar het ondersteunende arrangement boeit onvoldoende. Elders raakt door de hoeveelheid noten de samenhang zoek en is een melodie die blijft hangen lastiger te vinden.
Inviolate blijft de moeite waard door Vai's herkenbare instrumentstem en de verschillende benaderingen die beweging houden. De beste tracks laten ritme en melodisch doel naast vakmanschap bestaan. Een strakkere balans zou het geheel verbeteren. Er zijn al meerdere waardevolle voorbeelden van techniek die muziek wordt, in plaats van alleen zichzelf te tonen.
