The 1975
The 1975 geeft onzekerheid op zijn debuut een luxeverpakking. De drums komen groot en helder binnen, synthesizers vullen de sfeer en gitaarfiguren snijden er licht doorheen. Matty Healy zingt over aantrekkingskracht, drugs en verwarrende relaties. Binnen één song kan hij nonchalant én theatraal klinken. Dat contrast geeft de gepolijste pop een nuttige onrust.
Na de korte intro zet The City bijzonder sterk in. Het ritme heeft kracht en de aanstekelijke melodie maakt de emotionele situatie duidelijk. Chocolate beweegt lichter, met snelle zangfrasen en een precieze gitaarfiguur die de song rusteloos maakt. Healy is soms lastig te verstaan, maar de ritmische plaatsing hoort bij de aantrekkingskracht. De melodie komt over voordat elk detail helder is.
Sex geeft de directste gitaarontlading. Settle Down laat horen hoe goed de band beweging rond een groot refrein organiseert. Girls heeft een opgewekt, bijna zorgeloos oppervlak dat mooi contrasteert met het dramatischere materiaal. De muzikanten voelen timing samen goed aan. Kleine gitaar- en basdetails geven karakter zonder met de hoofdmelodie te concurreren.
Het album overtuigt minder wanneer sfeervolle tussenspelen ideeën moeten verbinden die niet helemaal bij elkaar passen. De breedte is aantrekkelijk, maar de volgorde kan klinken alsof verschillende versies van de band op hun beurt wachten. Healy's grote emotionele gebaren beloven soms ook meer concreetheid dan de tekst biedt. Toch maken de beste tracks de zelfverzekerde presentatie waar. The 1975 begrijpt dat heldere, toegankelijke pop onrust kan bevatten in plaats van die alleen glad te strijken. Het debuut heeft meer memorabele momenten dan één volmaakt geheel. Die momenten zijn sterk genoeg om de hele plaat verder te willen ontdekken. Vooral Chocolate en Settle Down laten horen hoe goed de band details in een directe melodie verwerkt.
