Americana
Op Americana zijn er twee goede redenen om verder te kijken dan Pretty Fly (for a White Guy). The Offspring heeft scherpere songs, en de plaat komt uiteindelijk ergens veel vreemders uit dan de bekendste grap suggereert. De route is ongelijkmatig, maar geeft meer karakter dan een singlesverzameling had gehad.
Have You Ever en Staring at the Sun zetten de snelle kant vroeg neer. Het spel is direct en energiek. Dexter Holland heeft het juiste ongeduldige randje. De bredere popaantrekkingskracht heeft de korte, harde aanval dus niet verdrongen.
The Kids Aren't Alright verbindt melodie en onderwerp het sterkst. De gitaarmelodie is meteen helder. Verhalen over beschadigde levens maken het refrein verdrietig zonder dat Holland hoeft uit te leggen waarom. De song is groots als een meezinger en ongemakkelijk concreet als een kleine buurt die uiteenvalt.
De komische songs werken minder constant. Pretty Fly (for a White Guy) heeft een goed ritme en onmiskenbare melodie, maar de karikatuur biedt weinig ontdekking. Why Don't You Get a Job? is zo vrolijk dat het bijna losstaat van de klacht. Die tracks geven variatie, maar hun herhaalde grappen verdringen soms interessantere gevoelens.
No Brakes herstelt nuttige urgentie. Het titelnummer maakt maatschappelijk ongenoegen muzikaal ruwer. Holland overtuigt meer wanneer de song zijn ongeduld deelt. The End of the Line biedt daarnaast verlies en voorkomt één lange sneer.
Pay the Man rekt het einde op met een trage, vreemde intro en een lange rockuitvoering. Het geduld verrast na zoveel korte statements. Americana werkt vooral wanneer het toegankelijke oppervlak naar iets moeilijks of onverwachts leidt. De grootste grappen trekken aandacht. De donkere songs geven de reden om te blijven.
