Ixnay on the Hombre
Gone Away verandert hoe je Ixnay on the Hombre hoort. Dexter Holland brengt zijn woorden meestal alsof harder zingen het probleem kan oplossen. Hier klinkt het verdriet door zijn gespannen stem juist onhanteerbaar. Het arrangement is breed en zwaar. De emotionele lading komt uit het ongemak in de zang.
Die ernst is één kant van een album met verschillende persoonlijkheden. Het gesproken Disclaimer opent met een grap. The Meaning of Life geeft snel de gitaren en het nadrukkelijke refrein. Het is een sterk begin doordat de melodie genoeg vorm heeft voor de vasthoudende uitvoering.
All I Want maakt hetzelfde punt met minder onderdelen. De song raast door zijn roep om onafhankelijkheid en geeft efficiënt energie. I Choose is speelser en ritmisch soepeler. De gitaarfiguur houdt het gaande wanneer Holland meer ruimte tussen regels laat. Samen tonen ze hoeveel variatie in omvang kan opleveren.
Niet elke combinatie is even sterk. Me & My Old Lady heeft ongewone bravoure, maar de grap wordt minder interessant dan het arrangement. Leave It Behind gaat door zijn korte duur snel voorbij en mist een bepalend idee. Door de scherpe zang kan een middelmatige melodie ook meer aandacht opeisen dan ze verdient.
Het einde herstelt de focus. Amazed laat Holland beheerster zingen en maakt de teleurstelling juist sterker. Change the World sluit groter en boos af. Het spel geeft de frustratie een richting.
Sarcasme, snelheid en verdriet zijn niet volmaakt in balans. De rusteloosheid hoort bij de aantrekkingskracht. Wanneer de songs werken, klinkt The Offspring grappig, gekwetst of openlijk woedend zonder zijn identiteit te verliezen. De details zijn wisselvallig. De sterkste songs hebben wel meer emotionele breedte dan de openingsgrap doet vermoeden.
