No Closer to Heaven
Cigarettes & Saints vormt het hart van No Closer to Heaven. De dood van een vriend wordt een worsteling met religie, boosheid en de grenzen van wat iemand voor een ander kan doen. De song begint voorzichtig en groeit totdat Dan Campbells stem tegen elk instrument lijkt te duwen. De kracht komt uit de veranderende emoties, niet alleen uit het volume.
The Wonder Years brengt die ernst naar een groot deel van het album. Rouw wordt meer dan één verhaal. De bekende poppunkbeweging helpt de teksten door onderwerpen die anders overweldigend kunnen worden. Brothers & leidt doelgericht naar Cardinals. Het open, dringende refrein belooft iemand te helpen, ook als het juiste antwoord ontbreekt. Verantwoordelijkheid klinkt hier actief en moeilijk.
Er blijft ruimte voor directe melodie. I Don't Like Who I Was Then gaat vlot vooruit en geeft Campbell genoeg ruimte voor zijn lange gedachten. You in January verandert de gevoelsmatige temperatuur prettig. De genegenheid voelt verdiend doordat de songs eromheen laten horen hoe lastig gewone verbinding kan zijn. De rustige momenten geven meer emotionele breedte dan de sombere onderwerpen doen vermoeden.
Stained Glass Ceilings kijkt naar buiten, naar ras en ongelijkheid. Jason Aalon Butler breekt met zijn gastzang door het arrangement. Het contrast is sterk, al zijn de concurrerende stemmen en ideeën moeilijker te verwerken dan de eenvoudige uitwisselingen elders. Dat komt vaker terug: de ambitie vult soms zoveel ruimte dat een tekst of instrumentale partij minder scherp wordt.
Het kleine titelnummer sluit bedachtzaam af. De grote vragen blijven open, maar blijven proberen voelt als een zinvolle keuze. No Closer to Heaven vraagt aandacht. Sommige volle passages hadden helderder gekund. Toch laten de beste teksten vriendelijkheid klinken als iets dat je onder druk moet blijven oefenen. Dat geeft de songs meer betekenis dan alleen hun grote verdriet.
